Levensles in Libanon

dsc00338aIk zie haar nog voor me staan. Een gedreven jonge vrouw, gepassioneerd vertellend over de vele vluchtelingen in haar land. Libanon. Een land met 1/3 oppervlakte van Nederland, maar met net zoveel vluchtelingen als ons West-Europa. Ze heeft een groot hart voor de Syrische vluchteling, dat wordt me snel duidelijk. Dat dit heel bijzonder was, kwam ik later in het gesprek pas achter.

In Libanon zijn er kleine kerkjes. Het land heeft altijd ruimte gehad voor het christendom, wat bijzonder is in het midden oosten. De kerk was helemaal niet gericht op vluchtelingen, totdat er opeens vluchtelingen naar de kerk kwamen. De oorlog in Syrië werd heviger, de mensen vluchten naar het buurland. Maar waar kan je dan
heen? Zoals veel moslims hebben gedacht: de kerk, daar helpen ze hopelijk wel.

In het gebouw waar we staan te praten, is net een kerkdienst geweest. Goede apparatuur, mooi gebouw. Een groot verschil met het andere kerkje, waar we daarvoor waren. Toch horen ze bij elkaar, want de groepen werden te groot. Daardoor zijn ze opgesplitst. Er zijn kerken waarin 80% van de mensen een
moslimachtergrond hebben.

20160911_094114Veel zijn nogsteeds moslim, maar hebben interesse. In de eerste dienst zagen we veel vrouwen met hoofddoek. De mannen moeten vechten, zijn doorgevlucht of willen geen gezichtsverlies als moslim in een
christelijke omgeving. De kerk is veranderd. Van ‘zo doen we het altijd’ naar zendingsplek.

De vrouw deelt verder over haar missie en werk. ‘Ik hou van deze mensen! Maar weet je wat Syriërs vroeger deden in Libanon? Ze misbruikten ons, hebben Libanezen verkracht en vernederd. Dat is ook in mijn familie gebeurt, bij mijn neven en nichten. Maar, ik hou van de Syriërs.’ Haar gezicht straalt als ze dit zegt.

14183810_1028987350550753_3003824544166050675_nDe kerk ging door een zwaar proces. Alsof net na de tweede wereldoorlog de Duitsers bij ons kwamen onderduiken. Daar is veel voor nodig, wil je dat kunnen vergeven.
Ik vraag me altijd af ‘wat heb je nu echt?’, gaat ze verder. Wat zijn de dingen die je overhoudt in je leven, als je alles in jouw land kwijtraakt? Ze oogt moe, maar is krachtig en sterk. Ze denkt veel, maar doet ook veel. Met recht een wijze vrouw.

Aan het einde van het gesprek vraagt ze nog ‘waarvoor kan ik eigenlijk bidden? Hoe gaat het in Nederland met de vluchtelingen?

Op kamp: God geeft antwoord!

bijbelWe genieten van de workshopmiddag. Er is van alles te doen, van kickboksen tot djembeespelen, van tshirts versieren tot bootcamp. Na de eerste ronde even een pauze, zodat de 13-16jarige deelnemers wat kunnen drinken. Ik sta achter de bar, om limonade in te schenken. Tot er opeens een Armeense jongen naast me komt staan. ‘Jaap. God heeft antwoord gegeven! Heb je een bijbel hier, dan zoeken we even’.
Ik kijk hem verrast aan. Los van de timing, had ik dit antwoord niet zo snel verwacht. Ook ik leer veel op zo’n kamp. Snel zoeken we Fillipenzen op, een gedeelte die met stille tijd aan de beurt was geweest. We stimuleren dat de jongeren zelf in de bijbel lezen en erover na te denken.

Kijk Jaap. Ik was aan het lezen, maar er gebeurde niks hoor. Ik had niet zoveel met die tekst weet je, maar ik voelde dat ik verder moest lezen. En kijk nu naar deze tekst! Lees dan!’

armeense jongensSamen staan we daar, met een bijbel in de hand. De glazen met drinken werden weggepakt, al zien we dat niet. We denken allebei direct aan gisterenavond, de kruisavond. De rode draad van het evangelie was uitgelegd, wat Jezus heeft gedaan voor ons. De persoonlijke verhalen van twee leiders, de werkvormen en de filmpjes/muziek hadden indruk gemaakt.

Diep geraakt stonden we daarna in het bos. De jongens deelden hun twijfels, hun gedachten over God. Ze waren opgegroeid in een christelijke omgeving. Zoals ze zelf zeiden wel met mensen die er teweinig voor over hebben en teweinig mee doen.

‘Jaap, ik weet wel veel. Maar ik mis wat!’. We kwamen erachter dat we God wel echt nodig hebben, omdat we al zovaak geprobeerd hebben om te leven als goed mens!

Het gesprek duurde lang, waarna we in meerdere talen gingen bidden en God gevraagd of Hij wil spreken in onze levens. Het was onverwachts heel kwetsbaar en eerlijk.

Het is het vers 6 en 7 Jaap!’, een vriend van hem komt aanlopen. Hij was er gisterenavond ook bij geweest en met de stille tijd waren ze verwonderd naar elkaar gegaan. Samen lezen we dit:

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.

‘Wauw jongens, dit is iets om God voor te danken!’, zeg ik dan. ‘Dat heb ik gelijk al gedaan!’, klinkt het antwoord. Blij en dankbaar staan we naast elkaar. Met een glimlach bedenk ik me dat de tweede workshopronde al bijna begint. De wereld is gebroken, deze jongeren kennen de pijn. Maar je mag alles neerleggen bij het kruis. God geeft antwoord, Hij is goed!

broken worldEen van de jongens kwam een kaartje met tips ophalen, wat hem helpt om thuis ook stille tijd te houden. Met verhuizen was hij die van vorig jaar verloren. Die andere jongen kwam de laatste dag nog een bijbel vragen, net voordat hij vertrok.

Mijn Armeense broers, als je dit leest: ik hou van jullie en ik bid voor je!

 

 

Ik leef enkel van giften. Door uw gift, kan ik investeren in het asielzoekerswerk. Samen kunnen we zo betekenisvol zijn voor vluchtelingen! Een maandelijkse gift helpt het meest, daarmee kunnen we doorrekenen.

IBAN NL54 INGB 0006 4722 46 op naam van ‘Stg Gave tbv Jaap vd Kamp. Deze rekening heeft een ANBI-keurmerk.

 

Delen bij Toevlucht

Vanuit mijn ooghoek zie ik hem aankomen. Een groot stuk watermeloen heeft hij in zijn hand. Ik ben nog druk aan het appen, maar probeer dat gesprek af te ronden. Deze illegale vriend komt even delen. De rest ligt al op bed. Dus deelt hij meer dan de watermeloen.

Bij de bed-bad-broodopvang ben ik al een tijdje betrokken. Als vrijwilliger mag ik gastheer zijn. Ze welkom heten, zorgen dat er brood en beleg klaar staat en hen de volgende dag weer op tijd de straat op sturen. Een sobere opvang, maar o zo belangrijk.

10445115_773691172685287_259014392912764879_nAls ik een druipend stuk watermeloen in handen heb, komt er al snel een gesprek op gang. Over vriendschap, het leven in een AZC en wat je overdag als illegaal zoal doet. Hij heeft duidelijk nog hoop op een goede toekomst, waarin hij ook begeleid wordt door professionals. Maar dan komt zijn smartphone erbij. Hij wil me iets laten zien.
‘Weet jij Afghanistan? Daar is vandaag bom ontploft! Ik lees van achtig mensen die zijn dood en wel 300 mensen.. – hij zoekt even een woord op via google translate – verwond!’ Ik zie de pijn in zijn ogen staan.
Hij zoekt verhalen en foto’s van zijn land. Het raakt hem. ‘Deze man was bij IS’. Hij legt me uit dat in zijn land veel groepen zijn, zoals Taliban en IS. Ze vechten niet tegen elkaar, maar ook niet samen. Ik vraag me af of er nog veilige plekken zijn in Afghanistan. Dit wordt snel ontkracht. ‘Misschien in het noorden van Kabul(hoofdstad), maar als we twee maand wachten…’

We zitten zwijgend naast elkaar. Ik mag even in zijn hart kijken, al voel ik me er hulploos bij. De foto’s staan nog op mijn netvlies. Zelf heeft hij het 3x in het echt meegemaakt. Bij ons is het al geen nieuws meer, het is al tevaak gebeurd in dit land. Of het ooit nog ophoudt? Mijn Afghaanse vriend denkt van niet. Ik vraag het me ook af.

13307279_1015112751876460_7744971538081422261_nOpeens worden er cabaretfilmpjes aangezet. De pijn is genoeg geweest, de humor moet het verdringen. Een te korte lach komt door de tranen heen, om daarna nog even stil in de kamer te zitten. Het is al laat. Maar of het nog van slapen komt..

De volgende dag zie ik hem weer. Het is nog niet uit zijn ogen verdwenen. Voorlopig ook nog niet uit mijn gedachten. Wat heb je dan een Toevlucht nodig!

 

 

Toevlucht is een nachtopvang voor illegale medelanders. Door de kerken gestart, door de gemeenteraad gedragen. Als illegaal besta je niet volgens de regering. Bij Toevlucht kom je weer in het landelijk systeem en wordt er gekeken wat de mogelijkheden zijn. Het wordt bijna helemaal door vrijwilligers gedraaid. Het heeft overigens niks met Gave te maken. Wel met mij. Wordt ook gerust gastheer of gastvrouw!

Klik hier voor de facebookpagina van Toevlucht. En hier voor hun website.

Jaap van het kamp

gavekampNee. Dit is geen typefout. Nederlands is nu eenmaal een rare taal. Want wanneer gebruik je nu ‘de’ en wanneer ‘het’? De betekenis van de zin is meestal wel duidelijk, ook als ze deze twee woorden verwisselen. Totdat..

“je kan hem makkelijk vinden op facebook”, zegt een van de jongens op jongensclub. “Hij heet Jaap, achter zijn naam staat ‘van het kamp’!”. Al snel wordt het duidelijk dat ze mijn naam niet begrijpen. Deze jongens kennen vluchtelingenkampen van binnenuit. Daar hebben ze een tijdje gewoond, waarschijnlijk hebben ze er meerderen gezien. Vandaar dat het AZC voor veel vluchtelingen ook een kamp genoemd wordt, de plek waar je slaapt als vluchteling. En dan ben ik dus Jaap. Ik ken ze van het kamp.

Tot een Eritreër mij vroeg: ‘hoe heet je vader eigenlijk?’ In zijn cultuur heb je jouw eigen naam, gevolgd door de naam van jouw vader en daarna jouw opa’s naam. Hij snapte wel dat mijn vader geen ‘van’ heet en mijn opa geen ‘de’.

Met een grote lach herhaalt hij mijn achternaam. “echt waar? Is dat jouw familienaam?”.

vluchtelingkamp tentOok deze zomer mag ik weer op kamp. Met tieners van 13-16 jaar, zo’n 40 stuks. Ik heb er zin in, voor mij een week waar ik veel uithaal. Contact met jongeren is fantastisch, het delen van het evangelie is bijzonder. Ik kijk er weer naar uit! Ook mijn naam levert daar soms verwarring op. Ze kunnen me wel makkelijk vinden op facebook.

Je weet wel. Die Jaap.

Van het kamp.

Albanië: Het lukt me niet

m17404Met een auto vol rijden we naar een gymzaal in de buurt. Het is weer jongensclub. De auto is altijd een handig hulpmiddel voor een eerste kennismaking. Je kan geen kant op en je hoeft elkaar niet perse lang aan te kijken. Dat werkt bij jongens.

‘Hoe heet jij?’ vraag ik aan een van de jongens. ‘ en waar kom je vandaan?’. In gebrekkig Engels en twee woorden Nederlands maakt hij zich verstaanbaar. Albanië? Dat wekt mijn nieuwsgierigheid. Natuurlijk wil ik precies weten waarom hij gevlucht is, iets wat veel Nederlanders vrij direct vragen. Ik stel geen vraag hierover, bewust niet. Ik ken hem nog maar net.

Bij presentaties komt het ook vaak naar voren. Voor de groep stel ik meestal de vraag ‘toen je mij net zag, vroeg je toch ook niet naar het heftigste wat ik in mijn leven heb meegemaakt?’. Dat doe je niet. Het hoort niet. Punt. Je nieuwsgierigheid hoort het niet te winnen van die menselijkheid. Als vluchtelingen het echt willen delen, doen ze dat wel. Omdat ze je vertrouwen. Dat is dan echt een cadeau, een blijk van waardering voor wat je doet!

Albanië. Hmm. Ik snap het niet zo goed. Waarom zou je daar vandaan vluchten? Ik weet dat vluchtelingroutes er langs gaan, tenminste.. toen ze aankwamen in Nederland nog wel. De jongens doen hun best om Nederland te begrijpen. ‘Jaap, hebben we hier kans om te blijven?’. Eigenlijk weten ze het antwoord al.

Een maand later. Een van de jongens is teruggestuurd. Meerderjarig, dus mag hij opgepakt worden. De minderjarige jongens worden overgeplaatst. Een van hen gaat bij de haven kijken in Rotterdam. Zou er een oversteek naar Engeland mogelijk zijn?

albanie kaart st (Medium)Twee maanden later. Weer een opgepakt. Vast in detentiecentrum Zeist. Bezoeken is nauwelijks mogelijk en hoe zal dit verder gaan? Eigenlijk weet ik het al. En ja, een week later appt hij dat hij in Albanië is. Met zijn familie herenigd, dat wel.

Het is waar. Niet elke vluchteling hoort hier te blijven. De overheid moet humaan beslissen. Wij moeten alleen maar een goede naaste te zijn. Alsof dat makkelijk is. Ik wil dit begrijpen. Verstandelijk kom ik ene heel eind, qua gevoel lukt het me niet. Hun reis gaat verder. Thuis. Hopelijk zijn ze beter af!

Op bezoek in ‘Eritrea’

Op bezoek in ‘Eritrea’

 

enjeraIk sta op van de bank. Een paar jongens schieten in de actie. Snel pakken ze hun eigen eten in. ‘Yab. Alleen in huis is moeilijk toch? Hier heb je eten. Neem maar mee!’

Tijdens het sporten hadden we al wat meer contact. Of ik een keer wilde komen eten. Dat wil ik zeker! In een mannenkamer word ik hartelijk ontvangen. Er is lokaal eten, maar ook muziek uit oost-Afrika. ‘welkom in Eritrea Yab!’, krijg ik gelijk te horen. Het voelt ook alsof ik even in een ander land ben. En Yab lijkt wel op Jaap, dus voel ik me aangesproken.

Ik geniet van de enjera, een soort hartige pannenkoek waarmee je je eten vastpakt en opeet. We eten uitgebreid en de jongens hadden speciaal gewacht met eten op mij. Later kwam ik erachter dat dit wel wat van hen vroeg. Het duurde nog ruim 2 uur voordat het 6 uur zou zijn, mijn etenstijd. Maarjah, tijd is in elke cultuur anders. Zo ook het tijdstip waarop je eet.

Ik pak een stukje enjera en probeer er wat groente met saus ermee richting mijn mond te krijgen. Ondertussen praten we over het regime in Eritrea, maar ook over Nederland. ‘Jaap, hoe komen Nederlanders aan geld? Weinig mensen hebben een winkel!’. De vraag zegt alles over hun cultuur en we vinden het beiden interessant om dit naast elkaar te leggen.

Het is me gelukt om de paprika te pakken met de enjera, of zou het trouwens peper zijn? Ik stop het bijna in mn mond. Tegelijkertijd krijg ik de vraag ‘Ben je eigenlijk ook aan het vasten?’. Ik schiet in de lach.

enjera 1Vasten is voor mij een periode niet eten. De enjera is zonder knoeien in mijn mond beland. Al snel wordt het me duidelijk dat ze geen vlees, ei en andere dierlijke producten eten in een lange periode voor Pasen. Ze vasten dus.

Ik maak aanstalte om naar huis te gaan. Iedereen komt in beweging. ‘Als jij hebt vrije tijden, komen altijd!’, is de opmerking die in het Nederlands klinkt. In een nieuwe vuilniszak gewikkelde enjera wordt in mijn hand gedrukt. Ik loop met een glimlach weer naar mijn auto. Voor wie zal ik morgen gaan koken? Dit is wel genoeg voor 5 mensen..

kruispunt: ik volg mijn passie

kruispunt: ik volg mijn passie

droom-en-doe-LOESJEHet zal jullie niet ontgaan zijn, ik heb een missie. Misschien weet je niet precies welke missie dan, maar wel dat het te maken heeft met vluchtelingen in Nederland. En met mijn christen-zijn.

Wat ooit begon met een paar uur sporten, is een beetje uit de hand gelopen. Ik heb er zelfs mijn werk van kunnen maken, via Gave. De contacten die ik kreeg zijn bijzonder, veel van de jongens spreek ik nog af en toe. Een paar zijn goede vrienden geworden!

Bij stichting Gave mag ik mooie dingen doen. Dit alles om de christenen in Nederland te helpen om te gaan met de medelanders; vluchtelingen die naar ons land gekomen zijn. Ik zie grote eenzaamheid en veel vragen bij deze doelgroep. Ook zie ik mooie contacten ontstaan en is het verrijkend voor jezelf.

Na de zomer wil ik meer bij Gave aan de slag! Ik wil meer gaan doen voor vluchtelingen, met vluchtelingen. Mijn missie is om op te komen voor stemmelozen. Er wordt zo ontzettend veel over hen gepraat. En te weinig met hen. Er is zoveel angst ontstaan in Europa, terwijl we als christen ons niet mogen laten leiden door angst. Ik wil graag kerken helpen om hiermee om te gaan, mensen inspireren en enthousiasmeren om het contact aan te gaan met asielzoekers.

Mijn leven is veranderd sinds ik dit doe. Het maakt je dankbaar voor wat je hebt, en het zorgt bij mij voor enorm veel passie. Als christenen klaarstaan voor je naaste, wie het ook is. Als christenen elkaar helpen om dit mogelijk te maken.

Ik stop voorlopig met lesgeven. De mooie baan die ik had, geef ik hiervoor op. Hier wil ik voor gaan staan. Met een missie vooruit, omdat ik geloof dat God mij roept en zo gebruiken wil. Een stap in onzekerheid, zeker als ik de mensen om mij heen serieus neem. Voor mij voelt het zeker. Wel een keuze om in eenvoudigheid te gaan leven, met minder geld. Daardoor ga ik bijvoorbeeld anti-kraak wonen.

handenIk kies voor mijn missie. Ik help kerken in beweging te komen voor vluchtelingen en help je dit mogelijk te maken?

Door uw gift, kan ik investeren in het asielzoekerswerk. Uw hulp is hard nodig. Samen kunnen we zo betekenisvol zijn voor vluchtelingen! Een maandelijkse gift helpt het meest, daarmee kunnen we doorrekenen! 

IBAN NL54 INGB 0006 4722 46 op naam van ‘Stg Gave tbv Jaap vd Kamp.Deze rekening heeft een ANBI-keurmerk.

Beverwijk: de zwarte markt

Beverwijk: de zwarte markt

IMG-20160306-WA0000Of ik een dagje mee ging. Gewoon in m’n vrije tijd. Dit is een mooie plek Jaap! Twijfelend over hun bedoelingen, zei ik toe. Asielzoekers kunnen gebruik van je maken, houden verschillende mensen me voor. En ja, die bestaan er ook. Ik heb een auto, en die jongens willen naar Beverwijk. Ga ik mee als taxi of als vriend?

Beide jongens heb ik geholpen met verhuizen. Ik heb regelmatig contact met de ene, Mohammad. Met Abdul wat minder. Hij is druk met school en neemt wat minder initiatief. Als ik ze ophaal van het station, bieden ze me als eerste een energiedrankje aan. Samen aan de goedkope troep, schept toch een band. Abdul zegt het gelijk: ‘Jaap, ik ben heel druk met school en werk, dat weet je he? Maar jij bent echt een vriend, je bent de eerste Nederlandse vriend!’.

We rijden door Nederland, ondertussen word ik goed geobserveerd. Kijk ik wel goed in mijn spiegels? Hoe haal ik iemand in? Mohammad heeft net zijn rijbewijs gehaald en alle regels komen nog eens voorbij. Bij aankomst blijkt dat we veel Afghanen tegenkomen daar, de cultuur waar deze twee jongens ook vandaan komen.

Elke boodschap die ik doe willen ze voor mij betalen. Ook het parkeren en het samen eten. Ze maken grappen over dat ik blank ben, dus met geld moet strooien. Ondertussen bewijzen ze het tegenovergestelde.

Ik moet heel duidelijk zijn, als ik sommige boodschappen echt zelf wil betalen. Trots vertellen ze over hun cultuur, laten ze me dingen proeven en nemen ze me mee naar een plekje waar toch echt de rijst het beste is. Mooie vrienden.bazaar

Ik schaam me ondertussen dat ik ’s ochtends even had gedacht dat ik mee mocht voor mn auto. Natuurlijk is dat handig. Met een volgepakte bak rijd ik die middag weer terug. Ook aan het einde krijg ik nog extra groente en fruit, wat de jongens niet mee willen nemen naar hun eigen huis. Dat is echt voor mij.

Het is mooi als er zulke wederkerige contacten ontstaan. Dit gebeurt me echt niet altijd, maar ik voel me wel gezegend dat ik Afghanen ken. En ik leer weer over hun gastvrijheid en vrijgevigheid. Ik leer weer veel van hen, maar ook over hen. Aan het einde is de vraag onvermijdelijk ‘wanneer gaan we weer?’.

Opvang in de regio

Opvang in de regio

Het is een goed principe. Opvang in de regio. Libanon is een land waar veel Syrische vluchtelingen heen gaan. De feiten uit de volkskrant laten zien dat het toch wat complexer ligt dan dat we soms denken.

Achter veel cijfers schuilen mensenlevens. Verhalen. Problemen. Libanon is veel kleiner dan ons kikkerlandje. En toch 45x zoveel vluchtelingen.

Opvang in de regio? Of kunnen wij wat meer delen van onze vrijheid en welvaart hier?

 

Libanon

feit: Nederland heeft een streng asielbeleid

feit: Nederland heeft een streng asielbeleid

“De discussie wordt niet gevoerd op basis van feiten, maar op basis van emotie. Veel politici hebben schetsen een doembeeld. Dat geldt misschien voor de enkeling, maar niet voor de hele groep. Ze kijken wel uit, een strafbaar feit plegen betekent dat je geen asiel meer krijgt”, zegt Tineke Ceelen in ‘Woord & dienst’.NL grens

Ik word nog wel eens rooskleurig genoemd. Te positief over vluchtelingen. Te positief over moslims. En toch hoop ik realistisch te zijn. Mijn ervaringen met hen zijn voornamelijk positief, ik zie een wil om iets te betekenen in onze maatschappij. Oké, niet bij iedereen. Maar wel bij de meesten die ik tegenkom.

Op Nu.nl stond een artikel dat een belangrijk verschil aanduidt. De cijfers spreken, de vergelijkingen met andere Europese landen ook:

Het Nederlands asielbeleid is een van de strengste van de EU-landen. De kans op een verblijfsvergunning is in vijf landen kleiner dan in Nederland.

Dat blijkt uit cijfers uit 2014 van het WODC, het wetenschappelijk onderzoek- en documentatiecentrum van het ministerie van Justitie, aldus de Volkskrant donderdag(4 feb 2016, red.). Landen als Duitsland, Frankrijk en Denemarken zijn minder streng dan Nederland.Asielbeleid loesje

Nederland staat hoog op de lijst, ondanks een groot percentage verstrekte verblijfsvergunningen. Dat komt doordat Nederland weinig ‘kansloze’ asielzoekers uit Oost-Europa en West-Afrika ontvangt. De meeste asielzoekers komen uit Syrië en Eritrea.

Vorig jaar was 32 procent van de asielaanvragen in Nederland afkomstig van Syriërs. Van alle Syriërs en Eritreeërs ontving ruim 90 procent een verblijfsvergunning.

“De vrees dat Nederland veel soepeler is dan andere landen, blijkt ongegrond,” zegt onderzoeker Arjen Leerkes in de Volkskrant. “Als je het percentage verblijfsvergunningen corrigeert naar land van herkomst en dat vergelijkt met andere landen, blijken we dus helemaal niet uitzonderlijk in Europa.”

Nog steeds komen er vluchtelingen. Mijn overtuiging is dat ze ons nodig hebben. Diegenen die mogen blijven, komen dus voornamelijk uit landen waar echt iets aan de hand is. En wij hebben niet gekozen op welke plek we geboren worden, daarom hebben we een verantwoordelijkheid. Geen recht op ons grondgebied. Als ik dit lees, dan voel ik me gezegend dat ik niet in de oorlog ben opgegroeid.

En positief? Dat blijf ik. Al mag ongewenst gedrag hard aangepakt worden.

Wat een timing!

Wat een timing!

verhuizenOf ik wil helpen met verhuizen? Eigenlijk had ik geen tijd, maar ik weet hoe belangrijk het voor hen is. Dus stap ik in de auto, laadt deze vol en komen we samen tot de conclusie dat niet iedereen mee kan in de auto. De rest volgt per trein. Dankbaar zijn ze zeker.

De vader van het gezin ging mee. Deze Syriër kan nog geen Nederlands, hij is kort in dit land. Zijn zoon ken ik goed van de jongensclub en hij was vooruit gevlucht. Ik haal diep adem en probeer onderweg mijn Arabisch een beetje te oefenen.

In het huis aangekomen zie ik dat er enkel een vloer in ligt. Ik neem me voor om christenen in de omgeving te zoeken, die hopelijk kunnen helpen. Dat zal lastig worden, want het is een paar dagen voor kerst.

Iedereen is druk, of ergens anders op gericht. Toch hoop ik dat ik dat nog even kan regelen. Dus stuur ik een mail naar verschillende mensen uit de regio.

Helaas geen antwoord.

Dallos airbus makes maiden flight to Egal international Airport in Hargeisa SomalilandVoor mijn reis naar oost-Afrika had ik al mn spullen gepakt. Nog even keek ik in mijn mailbox, maar er was geen reactie geweest. Op schiphol check ik in, drink nog wat in een restaurantje om de tijd te doden. Op het moment dat we naar de gate willen gaan, we kunnen zo het vliegtuig in, word ik gebeld. Onbekend nummer, met mn hoofd al half in Afrika besluit ik om even snel op te nemen.

‘Hallo! Ik kreeg je mail en heb rondgevraagd in mijn kerk, maar we willen graag helpen! Hoe kan ik hem bereiken?’ Snel de situatie uitgelegd, ik stap echt bijna het vliegtuig in. Ik heb het nummer van de Syrische zoon gegeven, en hem ook nog heel kort opgebeld. Dit alles moest binnen een minuut nog even gebeuren.

Uren later. Aangekomen in Djibouti. Waar ik slaap is wifi, dus ik besluit die jongen even te appen. Er is heel veel dankbaarheid, hij is enorm blij. Er is al van alles geregeld, ze slapen niet meer op de vloer!

Weer besef ik dat God ook de tijd in Zijn hand heeft. Ik dacht het toch even te kunnen regelen, wat me niet lukte. Maar God’s timing is perfect.