Verstopt verdriet

voetbal in het gras

voetballerElke keer ben ik nieuwsgierig hoeveel jongens er mee gaan. Dat weet je nooit van tevoren. Soms is het een groepje van 5, maar soms zijn er rond de 20 asielzoekers die mee willen. Dat is best belangrijk voor de spellen die we doen.

Zoals altijd beginnen we met paaltjesvoetbal. Een leuke start en gelijk kan je even zien hoe de groep is. Hoe gaan de 18 jarigen om met de 12 jarigen? Kunnen ze tegen hun verlies? De bal wordt hard geschoten en al snel ben ik doelwit. Natuurlijk willen ze laten zien dat ze beter kunnen voetballen dan ik. Een beetje uitlokken van mijn kant maakt ze nog fanatieker. Tegelijk probeer ik de namen uit mijn hoofd te leren. Mohammad, Mohammud, Dawid, Aswat, Kareem, Zaid..

Tot er hard tegen een paaltje geschoten werd. De bal vliegt door de lucht, net als het paaltje. Dat laatste komt tegen het hoofd van Kareem aan. Ik zag dat het niet zo hard er tegenaan kwam, gelukkig. Toch zakt hij in elkaar op de grond en blijft even liggen. Gelukkig heb ik BHV, maar ik snap niet wat er gebeurd. Ik ren er opaf en stel wat vragen.

 Het is wel een heftige reactie voor een tik tegen je hoofd. Hij geeft antwoord in gebroken Nederlands en zegt dat alles goed gaat. Hij wil dat we doorspelen.

Op de terugweg in de auto probeert Kareem het me uit te leggen. ‘Jaap, ik dacht aan granaat’, zegt hij, ‘in mijn land kwam die stukje 5 centimeter boven mij hoofd, ik kon dood zijn’. Zo goed als hij kan probeert hij het uit te leggen, maar barst in tranen uit. Een hand op zijn knie, meer kan ik niet doen vanachter het stuur. Een herbeleving van een oorlogstrauma.

Bij het AZC aangekomen stond zijn gezicht gelijk weer op ‘normaal’. De andere jongens mogen niet zien dat hij verdriet had. Ik wel. ‘Jaap, wanneer kom je praten?’.


Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.