Verstop de cola!

Ik heb afgesproken met Zayd. Altijd weer een verrassing hoe ons contact verloopt, maar we zijn goede vrienden. Al snel heb ik geleerd om wel een begintijd af te spreken, maar los te laten hoelang het bezoek duurt. De ene keer drinken we wat samen, de volgende keer eten we ook. Ligt er maar net aan of er andere vrienden onverwachts over de vloer komen.

Als ik aan de thee (met melk en kruiden) zit, krijg ik koek aangeboden. Lachend loopt Zayd naar de keuken en komt terug met een blikken trommel. Hier zat ooit hondenvoer in, maar nu zijn voorraad koek. Zijn lach klinkt door de ruimte als ik hem verbaasd aankijk. “Ja Jaap, als mijn vrienden er zijn weten ze niet dat hier koek in zit!”. Een manier om te voorkomen dat zijn voorraad iets te snel op is. Want als vrienden iets zien, kan je het ze niet weigeren. Ik lach om zijn handigheid, die hij inzet om met al die cultuurverschillen om te gaan.

Khaled verstopt zo zijn cola, voor zijn eigen moeder. “Ik hou ervan, maar als mijn moeder het vindt gaat ze ermee schoonmaken”. Een beetje handig zijn helpt wel.

Gelijk moet ik denken aan Mehdadi, een Syrisch-Palestijnse jongen. Op zijn stage werkte hij het hardst van allemaal, maar toch wordt zijn stage halverwege beeindigd.

“Jaap, taal is moeilijk voor mij. Na elke opdracht van de ICT-helpdesk moet ik opschrijven in een logboek wat ik heb gedaan. De tijd. De vraag én mijn oplossing. Dat kost me zoveel tijd, dan help ik liever de volgende persoon!”. Zo werkte hij hard, beantwoordde veel vragen. Maar kon aan het einde van de dag niet laten zien wat hij had gedaan. Het leek handig, maar bleek tegen hem te werken. Een harde les, en een zoektocht naar een nieuwe stage begon. Toch heb ik alle vertrouwen dat hij zijn weg wel vindt.

Tactisch zijn, je weg vinden in een nieuw land en omgaan met ‘wat hier normaal is’. Een ingewikkelde taak, waarvoor hard gewerkt wordt door de jongeren die ik tegenkom.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *