Wat een timing!

Wat een timing!

verhuizenOf ik wil helpen met verhuizen? Eigenlijk had ik geen tijd, maar ik weet hoe belangrijk het voor hen is. Dus stap ik in de auto, laadt deze vol en komen we samen tot de conclusie dat niet iedereen mee kan in de auto. De rest volgt per trein. Dankbaar zijn ze zeker.

De vader van het gezin ging mee. Deze Syriër kan nog geen Nederlands, hij is kort in dit land. Zijn zoon ken ik goed van de jongensclub en hij was vooruit gevlucht. Ik haal diep adem en probeer onderweg mijn Arabisch een beetje te oefenen.

In het huis aangekomen zie ik dat er enkel een vloer in ligt. Ik neem me voor om christenen in de omgeving te zoeken, die hopelijk kunnen helpen. Dat zal lastig worden, want het is een paar dagen voor kerst.

Iedereen is druk, of ergens anders op gericht. Toch hoop ik dat ik dat nog even kan regelen. Dus stuur ik een mail naar verschillende mensen uit de regio.

Helaas geen antwoord.

Dallos airbus makes maiden flight to Egal international Airport in Hargeisa SomalilandVoor mijn reis naar oost-Afrika had ik al mn spullen gepakt. Nog even keek ik in mijn mailbox, maar er was geen reactie geweest. Op schiphol check ik in, drink nog wat in een restaurantje om de tijd te doden. Op het moment dat we naar de gate willen gaan, we kunnen zo het vliegtuig in, word ik gebeld. Onbekend nummer, met mn hoofd al half in Afrika besluit ik om even snel op te nemen.

‘Hallo! Ik kreeg je mail en heb rondgevraagd in mijn kerk, maar we willen graag helpen! Hoe kan ik hem bereiken?’ Snel de situatie uitgelegd, ik stap echt bijna het vliegtuig in. Ik heb het nummer van de Syrische zoon gegeven, en hem ook nog heel kort opgebeld. Dit alles moest binnen een minuut nog even gebeuren.

Uren later. Aangekomen in Djibouti. Waar ik slaap is wifi, dus ik besluit die jongen even te appen. Er is heel veel dankbaarheid, hij is enorm blij. Er is al van alles geregeld, ze slapen niet meer op de vloer!

Weer besef ik dat God ook de tijd in Zijn hand heeft. Ik dacht het toch even te kunnen regelen, wat me niet lukte. Maar God’s timing is perfect.

Mijn vriend Mohammad

Mijn vriend Mohammad

jaap en mohamad

Hij is een van mijn eerste contacten op het AZC. “Meneer, mag deze kast ook ergens anders staan?” vroeg hij mij. Hij dacht dat ik een van de medewerkers was, maar ik ben bezoeker. “Weet ik niet! Maar wat is jouw naam? Wil je een keer mee sporten met de jongensclub?”. Later hielp hij mee met het organiseren van die avonden.

Ik heb veel herinneringen aan hem. Gelukkig heeft hij een huis en gaat het goed. Een start in Nederland is vaak nog best lastig, maar hij wil echt iets maken van zijn leven.

Uren heb ik doorgebracht op zijn kamer op het AZC. “Hoe zit dat met de christenen? Is iedereen christelijk in Nederland? En waarom mag alles bij de christenen?” Als snel gaan de gesprekken over geloof, in hun culturen is dat sowieso veel gebruikelijker dan bij ons. Er is veel uit te leggen, ook ik leer veel over de islam.

In zijn kleine kamer, zittend op zijn bed, lachen we ook veel. Wat kan je wel tegen een meisje in Nederland zeggen en wat niet? Veel van zulke gesprekken gaan over het dagelijks leven.

Aan de toekomst denken is ver weg, daar heb je hoop voor nodig. Iets wat hij op het asielzoekerscentrum niet veel meer had.

Wat hebben we veel schoongemaakt in zijn huurhuisje. Ook dan flinke gesprekken gehad trouwens. “Waarom zeggen jullie dat God een Zoon heeft? Geloof je in een godenfamilie? Dat is toch spotten om te zeggen dat God iets gedaan heeft om een kind te krijgen?”

Ons contact is nog lang niet over. Door de afstand wel minder, helaas.

Naar huis!

Naar huis!

Ik geniet ervan om iemand naar zijn huis te kunnen brengen. Weg van het AZC, starten met een leven hier. Ik zie de hoop weer terugkomen in zijn ogen. Laten we hem Abdullah noemen.

Zijn huis is kaal, maar hij is er trots op. Een mooie starterswoning in het westen van het land. Blij pakt hij alles aan wat ik heb meegenomen. Er is geen plek om te koken, hij weet ook niet waar een goedkoop kookplaatje te koop is. Gelukkig heb ik een elektrische éénpitter bij me, goed om even mee vooruit te kunnen. In zijn omgeving heeft hij een contactpersoon toegewezen gekregen. Die komen ze af en toe, maar er zijn ook mensen met een gouden hart. Die komen vaak. Helaas, Abdullah heeft pech. Hij zal zijn start zoveel mogelijk zelf uit moeten zoeken. Als ik samen met hem zijn brieven bekijk, zie ik dat hij al snel een afspraak met de gemeente heeft. Het valt me op hoeveel tekst er eigenlijk in zo’n brief staat.

Ook Dawoed heb ik geholpen met verhuizen. Ik krijg spullen die ik weer uit kan delen. Dekbedden, borden en andere praktische materialen. De jongens zijn dankbaar voor alles wat je geeft, vandaar dat ik meestal zelf inschat wat ze goed kunnen gebruiken. Dawoed heeft geluk met zijn contactpersoon van Vluchtelingenwerk. Ze staat al bij zijn huis te wachten met een bank, een tafel en een paar stoelen. Als ik Dawoed later nog eens opbel, dan hoor ik gelijk dat hij uitgenodigd is om zondag mee te eten. Hij mocht zelfs mee naar de kerk! Hij vindt dat erg leuk, alhoewel hij moslim is.

Gastvrijheid zorgde ervoor dat Dawoed mee wilde naar de kerk, ook al is hij streng moslim

Gelukkig mag ik een schakeltje van de ketting zijn, al moet ik ook regelmatig afscheid nemen van jongens die ik goed heb leren kennen. Natuurlijk houd ik wel contact, maar met iedereen is dat niet mogelijk. Wel koppel ik lokale christenen aan hen, zodat ze daar ook opgevangen worden. Zo gaan gesprekken verder. De Emmaüsweg noem ik dat. Een stukje samen op leven en hopelijk iets van God achterlaten.