Zomerschool op het AZC

Zomerschool op het AZC

“Goe-de-mor-ken!”, zo word ik begroet als ik het asielzoekerscentrum oploop. Een groep jongens zit al ruim op tijd klaar, ze willen nieuwe woorden leren!

In de zomervakantie is er geen school, toch is er een soort zomerschool opgezet met behulp van vrijwilligers. Ik was een van die vrijwilligers. Een aantal keer per week ging ik naar de zomerschool, om taallessen te geven. Het is leuk om te merken hoe enthousiast de jongens waren.

We zetten de spullen klaar en al snel is er een grote groep jongens die vandaag mee wil doen. Nou ben ik lesgeven wel gewend, maar hoe begin je als iemand echt helemaal geen Nederlands kan? Gelukkig kunnen er een paar gebrekkig Engels en kunnen andere vrijwilligers Frans. We hadden een boekje, met veel plaatjes en zo konden we toch een start maken.

Halverwege een les valt ons iets op. Een van de jongens doet heel hard zijn best, maar het blijft niet lukken. Wat zou er aan de hand zijn? Misschien zit hij met zijn gedachte nog veel bij de heftige dingen die hij tijdens zijn vlucht gezien heeft. Dat zou zomaar kunnen, deze jongens zijn nog maar net in Nederland.

Een andere jongen bestudeert ijverig de letters van het alfabet. De uitspraak is hij goed in, herhalen lukt prima. Maar als je een letter aanwijst, weet hij echt niet hoe je dat uitspreekt. Later komen we erachter dat hij analfabeet is. Nooit geleerd om te lezen, maar zo ontzettend gemotiveerd om dat nu wel te leren! Aan het einde van de les vroeg hij om schrijfoefeningen, zodat hij met de andere jongens kon oefenen.

De volgende les is het bijzonder, er is een groep jongens die alle woorden van de vorige les onthouden hebben en kennen. Na de vorige les hebben ze samen veel geoefend en geleerd. “Hebben jullie weer nieuwe woorden voor ons?”, klinkt het dan in gebroken Engels.