Levensles in Libanon

dsc00338aIk zie haar nog voor me staan. Een gedreven jonge vrouw, gepassioneerd vertellend over de vele vluchtelingen in haar land. Libanon. Een land met 1/3 oppervlakte van Nederland, maar met net zoveel vluchtelingen als ons West-Europa. Ze heeft een groot hart voor de Syrische vluchteling, dat wordt me snel duidelijk. Dat dit heel bijzonder was, kwam ik later in het gesprek pas achter.

In Libanon zijn er kleine kerkjes. Het land heeft altijd ruimte gehad voor het christendom, wat bijzonder is in het midden oosten. De kerk was helemaal niet gericht op vluchtelingen, totdat er opeens vluchtelingen naar de kerk kwamen. De oorlog in Syrië werd heviger, de mensen vluchten naar het buurland. Maar waar kan je dan
heen? Zoals veel moslims hebben gedacht: de kerk, daar helpen ze hopelijk wel.

In het gebouw waar we staan te praten, is net een kerkdienst geweest. Goede apparatuur, mooi gebouw. Een groot verschil met het andere kerkje, waar we daarvoor waren. Toch horen ze bij elkaar, want de groepen werden te groot. Daardoor zijn ze opgesplitst. Er zijn kerken waarin 80% van de mensen een
moslimachtergrond hebben.

20160911_094114Veel zijn nogsteeds moslim, maar hebben interesse. In de eerste dienst zagen we veel vrouwen met hoofddoek. De mannen moeten vechten, zijn doorgevlucht of willen geen gezichtsverlies als moslim in een
christelijke omgeving. De kerk is veranderd. Van ‘zo doen we het altijd’ naar zendingsplek.

De vrouw deelt verder over haar missie en werk. ‘Ik hou van deze mensen! Maar weet je wat Syriërs vroeger deden in Libanon? Ze misbruikten ons, hebben Libanezen verkracht en vernederd. Dat is ook in mijn familie gebeurt, bij mijn neven en nichten. Maar, ik hou van de Syriërs.’ Haar gezicht straalt als ze dit zegt.

14183810_1028987350550753_3003824544166050675_nDe kerk ging door een zwaar proces. Alsof net na de tweede wereldoorlog de Duitsers bij ons kwamen onderduiken. Daar is veel voor nodig, wil je dat kunnen vergeven.
Ik vraag me altijd af ‘wat heb je nu echt?’, gaat ze verder. Wat zijn de dingen die je overhoudt in je leven, als je alles in jouw land kwijtraakt? Ze oogt moe, maar is krachtig en sterk. Ze denkt veel, maar doet ook veel. Met recht een wijze vrouw.

Aan het einde van het gesprek vraagt ze nog ‘waarvoor kan ik eigenlijk bidden? Hoe gaat het in Nederland met de vluchtelingen?

Wat een timing!

Wat een timing!

verhuizenOf ik wil helpen met verhuizen? Eigenlijk had ik geen tijd, maar ik weet hoe belangrijk het voor hen is. Dus stap ik in de auto, laadt deze vol en komen we samen tot de conclusie dat niet iedereen mee kan in de auto. De rest volgt per trein. Dankbaar zijn ze zeker.

De vader van het gezin ging mee. Deze Syriër kan nog geen Nederlands, hij is kort in dit land. Zijn zoon ken ik goed van de jongensclub en hij was vooruit gevlucht. Ik haal diep adem en probeer onderweg mijn Arabisch een beetje te oefenen.

In het huis aangekomen zie ik dat er enkel een vloer in ligt. Ik neem me voor om christenen in de omgeving te zoeken, die hopelijk kunnen helpen. Dat zal lastig worden, want het is een paar dagen voor kerst.

Iedereen is druk, of ergens anders op gericht. Toch hoop ik dat ik dat nog even kan regelen. Dus stuur ik een mail naar verschillende mensen uit de regio.

Helaas geen antwoord.

Dallos airbus makes maiden flight to Egal international Airport in Hargeisa SomalilandVoor mijn reis naar oost-Afrika had ik al mn spullen gepakt. Nog even keek ik in mijn mailbox, maar er was geen reactie geweest. Op schiphol check ik in, drink nog wat in een restaurantje om de tijd te doden. Op het moment dat we naar de gate willen gaan, we kunnen zo het vliegtuig in, word ik gebeld. Onbekend nummer, met mn hoofd al half in Afrika besluit ik om even snel op te nemen.

‘Hallo! Ik kreeg je mail en heb rondgevraagd in mijn kerk, maar we willen graag helpen! Hoe kan ik hem bereiken?’ Snel de situatie uitgelegd, ik stap echt bijna het vliegtuig in. Ik heb het nummer van de Syrische zoon gegeven, en hem ook nog heel kort opgebeld. Dit alles moest binnen een minuut nog even gebeuren.

Uren later. Aangekomen in Djibouti. Waar ik slaap is wifi, dus ik besluit die jongen even te appen. Er is heel veel dankbaarheid, hij is enorm blij. Er is al van alles geregeld, ze slapen niet meer op de vloer!

Weer besef ik dat God ook de tijd in Zijn hand heeft. Ik dacht het toch even te kunnen regelen, wat me niet lukte. Maar God’s timing is perfect.

Een hond is geen kinderen

Een hond is geen kinderen

Doodsbang springt hij op. Aziz wil wegrennen, maar zijn trots houdt hem nog tegen. Ik zie gelijk waarom het hondje voor ons blaft; er komt een andere hond langslopen.hond politietraining

Samen staan we op een groot grasveld, waar een vrijmarkt gehouden wordt. Overal zijn mensen en we praten samen veel. We zien zoveel dingen om ons heen, wat een aanleiding is voor veel gesprekken. ‘Hoe is dat in Syrië eigenlijk?’, waarna ik gelijk de vraag terugkrijg ‘wat betekent eigenlijk?’. Tja, leg dat maar eens uit!

In Syrië zijn zeker wel honden. De dieren van de straat. Niet te vertrouwen dus. Je trapt ze liever weg, dan dat je ze aait. Iemand een hond noemen is echt een grove belediging daar, anders dan bij ons.

Ondertussen klop ik de hond nog eens op zijn buik en laat zien dat in Nederland de honden echt anders zijn.

Die middag is er een politiehondentraining. Een ‘crimineel’ met een dikmaakpak aan ‘vlucht’ weg en de hond valt aan. Met open mond kijkt Aziz naar de vasthoudendheid van de hond, als de ‘crimineel’ een rondje draait met hond en al. En dan die gehoorzaamheid. De hond laat gewoon los als zijn baasje dat vraagt!

Aziz is moslim, dat weet ik. De politiehond komt snel dichterbij en van de ‘crimineel’ mogen we hem aaien. ‘Doe maar Aziz! Hij bijt echt niet’, zeg ik tegen hem. Aziz legt me uit dat de hond haram, onrein, is. Niet de hond, maar de tong van de hond. Het hele gesprek gaat in eenvoudig Nederlands, met veel gebaren.

Kijk Jaap’, roept Aziz, ‘waarom die mensen pakken die hond met armen? Hond is geen kinderen!’. Glimlachend lopen we weer verder, tot we weer een ander gespreksonderwerp tegenkomen.

Waar komen ze vandaan?

Waar komen ze vandaan?

Regelmatig krijg ik een vraag hoe het nu precies zit. Hoelang zit de gemiddelde asielzoeker in het AZC? Waar komen de meesten vandaan?

syrie
de puinhopen van Syrië

Door de huidige media weet je vast wel over de onrusten in Syrië en de taliban in Afghanistan. Elk land heeft zijn eigen situatie. Als je nu uit Syrië vlucht, mag je meestal vrij snel blijven. Binnen een paar maanden weet je of je status krijgt, of niet. De oorlog is daar zo heftig en het land is verwoest. Mohammad uit Syrië vertelde dat hij liever niet terugging voorlopig. “Als de oorlog voorbij is Jaap, dan duurt het nog 10 jaar voordat het land is opgebouwd. Ik hoop dan al getrouwd te zijn en kinderen te hebben. En hard te werken natuurlijk”.

Als mensen uit Armenië komen is het moeilijker. De dreiging is daar een stuk minder duidelijk, ook minder goed te bewijzen. Ik ken dus ook veel Armenen die al jaren in het AZC wonen. Een goede vriend heeft zelfs 8 jaar in onzekerheid in een AZC gezeten, voordat zijn gezin wist dat ze mochten blijven. Moeilijk voor die ouders om, na zoveel stress, goed in de maatschappij terecht te komen. Gelukkig is dat voor de kinderen anders. Nu er een huis is, hebben ze veel motivatie om iets te gaan bereiken in hun leven.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. En ach, ik weet dat over een jaar dit weer heel anders is. Als er ergens een oorlog uitbreekt, gaan mensen op de vlucht. Als de regering een nog strakker beleid gaat voeren, zullen bepaalde culturen niet meer naar ons land kunnen komen.

Of iedereen in Nederland moet blijven? Nee, dat denk ik niet. Maar laten we wel humaan zijn tegen iedereen die we tegenkomen. In eigen land of tijdens de vlucht hebben ze al genoeg meegemaakt. Uit de cijfers blijkt dat Nederland in verhouding niet veel vluchtelingen opvangt. We zijn een middenmoter. Of Nederland vol is? Nee, dat denk ik niet.