Geloven als een slaaf?

Geloven als een slaaf?

Een tijdje terug was ik op een jongerenweekend. Een groep jongens, die elkaar kennen uit het AZC, vinden het fijn om elkaar af en toe nog te zien! Ze wonen nu verspreid over Nederland. Mooi om met elkaar na te denken over hoe God iemand ziet die gelooft.

In de moslimcultuur is de afstand tussen de moslim en Allah ontzettend groot. Er wordt op een slaafse manier gevolgd, hopelijk heb je goed genoeg geleefd om in het paradijs te komen. De bijbel is hier duidelijk over. We zijn geen slaven. Als we geloven in God, noemt God ons Zijn kind!

Tijdens de Bijbelstudies leverde dit mooie gesprekken op. Is liefde makkelijk? ‘Nee’, antwoordde een Afghaanse jongen. ‘Op school zijn mijn vrienden niet goed voor mij. Ze pakken brood uit mijn tas en eten het op. Ze gebruiken mijn mobiel, zodat ik geen beltegoed mee heb. Altijd zitten ze aan mijn spullen. Hoe kan ik nu liefde voor hen hebben?’.

“Vriendschappen op basis van ‘ik heb wat aan jou, jij hebt wat aan mij’. Ik kom ze te vaak tegen.”

Het profiteren is logisch, zeker als je vaak verhuist. Hoe kan je nu echte vrienden blijven, als je 8 keer naar een ander AZC moet vertrekken? Soms kennen ze elkaar erg kort, maar lijkt het alsof ze al jarenlang vrienden zijn. Een manier om te overleven, terwijl ze niet zeker weten of ze de andere wel kunnen vertrouwen. Het leven als tiener is vaak zo versnipperd, vandaar dat zo’n weekend heel belangrijk is.

Even later hebben we nog een gesprek over het omgaan met boosheid. Maar ook over hoe Jezus wil dat wij leven. En over het lijden van Jezus, uit liefde voor de wereld gaf God Zijn eigen Zoon.  Bijzonder om bij te mogen zijn, Ik bid en hoop dat God hem niet loslaat.