Op kamp: God geeft antwoord!

bijbelWe genieten van de workshopmiddag. Er is van alles te doen, van kickboksen tot djembeespelen, van tshirts versieren tot bootcamp. Na de eerste ronde even een pauze, zodat de 13-16jarige deelnemers wat kunnen drinken. Ik sta achter de bar, om limonade in te schenken. Tot er opeens een Armeense jongen naast me komt staan. ‘Jaap. God heeft antwoord gegeven! Heb je een bijbel hier, dan zoeken we even’.
Ik kijk hem verrast aan. Los van de timing, had ik dit antwoord niet zo snel verwacht. Ook ik leer veel op zo’n kamp. Snel zoeken we Fillipenzen op, een gedeelte die met stille tijd aan de beurt was geweest. We stimuleren dat de jongeren zelf in de bijbel lezen en erover na te denken.

Kijk Jaap. Ik was aan het lezen, maar er gebeurde niks hoor. Ik had niet zoveel met die tekst weet je, maar ik voelde dat ik verder moest lezen. En kijk nu naar deze tekst! Lees dan!’

armeense jongensSamen staan we daar, met een bijbel in de hand. De glazen met drinken werden weggepakt, al zien we dat niet. We denken allebei direct aan gisterenavond, de kruisavond. De rode draad van het evangelie was uitgelegd, wat Jezus heeft gedaan voor ons. De persoonlijke verhalen van twee leiders, de werkvormen en de filmpjes/muziek hadden indruk gemaakt.

Diep geraakt stonden we daarna in het bos. De jongens deelden hun twijfels, hun gedachten over God. Ze waren opgegroeid in een christelijke omgeving. Zoals ze zelf zeiden wel met mensen die er teweinig voor over hebben en teweinig mee doen.

‘Jaap, ik weet wel veel. Maar ik mis wat!’. We kwamen erachter dat we God wel echt nodig hebben, omdat we al zovaak geprobeerd hebben om te leven als goed mens!

Het gesprek duurde lang, waarna we in meerdere talen gingen bidden en God gevraagd of Hij wil spreken in onze levens. Het was onverwachts heel kwetsbaar en eerlijk.

Het is het vers 6 en 7 Jaap!’, een vriend van hem komt aanlopen. Hij was er gisterenavond ook bij geweest en met de stille tijd waren ze verwonderd naar elkaar gegaan. Samen lezen we dit:

Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God; en de vrede van God, die alle begrip te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.

‘Wauw jongens, dit is iets om God voor te danken!’, zeg ik dan. ‘Dat heb ik gelijk al gedaan!’, klinkt het antwoord. Blij en dankbaar staan we naast elkaar. Met een glimlach bedenk ik me dat de tweede workshopronde al bijna begint. De wereld is gebroken, deze jongeren kennen de pijn. Maar je mag alles neerleggen bij het kruis. God geeft antwoord, Hij is goed!

broken worldEen van de jongens kwam een kaartje met tips ophalen, wat hem helpt om thuis ook stille tijd te houden. Met verhuizen was hij die van vorig jaar verloren. Die andere jongen kwam de laatste dag nog een bijbel vragen, net voordat hij vertrok.

Mijn Armeense broers, als je dit leest: ik hou van jullie en ik bid voor je!

 

 

Ik leef enkel van giften. Door uw gift, kan ik investeren in het asielzoekerswerk. Samen kunnen we zo betekenisvol zijn voor vluchtelingen! Een maandelijkse gift helpt het meest, daarmee kunnen we doorrekenen.

IBAN NL54 INGB 0006 4722 46 op naam van ‘Stg Gave tbv Jaap vd Kamp. Deze rekening heeft een ANBI-keurmerk.

 

Gavekamp: even meelopen

Gavekamp: even meelopen

drie gave‘Jaap, wil je even meelopen?’, klonkt het met enige regelmaat. Een van de leiding die een heftig verhaal gehoord had. Een tiener die wilde onderhandelen over de slaaptijden. Een moslim die wilde weten hoe iets in de bijbel stond. Een jongen die de opdracht had gekregen om iets leuks te doen voor iemand, maar niet wist welk meisje bij die naam hoort.

Dat de week niet alleen maar makkelijk is, kom je ook snel genoeg achter. Er zijn veel dingen die energie geven, maar ook verhalen die je raken. Verhalen die me echt veel pijn doen.

Iemand vertelde me dat ze zich volledig ongewenst voelde. Dat haar ouders dit ook aan haar hadden verteld toen ze nog op de basisschool zat. Haar moeder heeft zich laten vallen toen ze zwanger was, om een miskraam proberen te veroorzaken.

11825746_1008930592480197_6355399112479027283_nEen van de jongens laat weinig van zichzelf zien. Contact krijgen is moeilijk, de taal helpt er ook niet bij. Dan kom je erachter dat hij op kamp moet. Zijn familie dwong hem.

Dat geldt ook voor een andere tiener, die al 3 keer achter elkaar op kamp ging. Zo kon het gezin zelf op vakantie gaan.

Daarnaast blijven vluchtverhalen ook heftig. Hoe ze opgesloten hebben gezeten bij mensenhandelaren, of hoelang ze al zonder familie zijn. Niet alles kan verteld worden, veel jongeren zijn al vroeg traumatisch belast.donya

Als je voor het eerst zulke verhalen hoort, weet je soms niet wat je overkomt. Dit geldt voor Nederlandse tieners die mee gaan, maar ook voor nieuwe leiding. Trouwens, ik wen er ook niet aan. Absoluut niet.

Ik heb het mezelf wel eens kwalijk genomen. Dat ik een stabiele opvoeding heb gehad, dat ik amper wat heb meegemaakt in m’n leven. Het voelt zo oneerlijk als je hun verhalen hoort. Waarom is dat niet gelijkwaardig verdeeld? Ik zie het voor mezelf steeds meer als enorme zegen. Hierdoor kan ik geven. Ik kan luisteren. Ik heb ruimte in mijn hoofd voor het verhaal van iemand anders. Veel jongeren zijn zo belast, dat ze dit niet kunnen naar anderen. Maar wel heel hard nodig hebben voor zichzelf.

11855783_917316565001207_1252679136639076935_n

Na een week komt het loslaten. Je probeert soms nog wat contact te houden, of iemand in de omgeving te zoeken die contact gaat leggen. En ik blijf voorlopig voor hen bidden, want God bewaart het overzicht.

foto 1: samen met twee andere leiders

foto 2 en 3: netjes voor het speciaal diner

foto 4: met m’n zus. Tjah, wie is er gekker?

Gavekamp

Gavekamp

De reacties aan het einde zijn vaak tekenend. Ze laten niet altijd zien hoe ze zich voelen, zeker niet aan het begin. blog1Toch kijken de jongeren er vaak al erg lang naar uit.

‘echt onvergeetbaar’, schreef een Afghaan aan het einde op. ‘Al weet ik niet of het een echt woord is’, zei hij erbij.

‘Wie is die jongen op de foto?’, vroeg een vriendin van een van de deelnemers op Facebook. Op de laatste avond stonden we er op z’n mooist bij, voor het speciaal diner. Naast mij stond een van de deelnemers, die perse met mij op de foto wilde. Het antwoord dat erbij geschreven was: ‘onze vader’.

Voor sommigen was ik een oudere broer, voor sommigen vaderlijk en voor m’n zus nog steeds haar kleine broertje. Al vroeg ze wel om mijn toestemming of ze naar bed mocht..

De week is leerzaam. Voor de tieners, maar ook voor mij. Het evangelie is gedeeld, aan een grote groep. Van refo tot evangelisch, van koptisch orthodox tot moslim. Zoals een Somalische broertje zei, tegen een jongen die een wesp gevangen had: ‘Hey, geef die wesp ook vergeving’. We hadden het er net over gehad hoe moeilijk -en belangrijk- vergeven is.

Wel bijzonder om met zoveel verschillende christenen een team te vormen. Iedereen draagt iets bij en er was een mooie eenheid. Het zit dichtbij de eenheid die Jezus in Johannes 17 bedoelde in ‘het Hogepriestelijk gebed’, denk ik.

In boosheid heb ik trouwens flinke scheldwoorden naar m’n hoofd gehad. Om aan het einde te horen ‘maar we houden nog wel van je hoor’. De tieners hebben het gemerkt. De basis van kamp was liefde. De liefde van God die we door mogen geven. Wat soms gigantisch moeilijk was, als er een tiener het bloed onder je nagels vandaan haalt. Want ja, ook de leiding wordt moe. En hoe blijf je dan reageren?

Team, als je dit leest: je hebt geen idee hoe belangrijk je bent in het leven van die tieners. Je hebt zoveel betekend voor hen!

Maar nu eerst even bijslapen.