Soms valt het tegen!

Voor de zoveelste keer stuur ik weer een appje. We hadden veel contact, maar op een of andere manier lukt het niet meer om af te spreken. Het stramien is altijd hetzelfde: we praten even, het is toch een leuk gesprek, we willen afspreken en dan hoor ik niks meer. Geen reactie op whatsapp tot maanden erna.

“Ik wilde voor hem zorgen, hem Nederlands leren”, zei de vrijwilliger die ik sprak. Opeens verhuisd, contact amper mogelijk via de telefoon. Hoe zou het gaan? Voor mij wel herkenbaar. Graag willen we resultaat zien, dat zit in onze cultuur.

Soms is het echt lastig. Ik geeft veel en zoek naar een gelijkwaardige vriendschap. Een Afghaanse vriend belt me regelmatig, maar eigenlijk alleen als hij me nodig heeft. We wonen ver uit elkaar, maar hij blijft me inschakelen.

Natuurlijk wil ik helpen, maar ik voel me soms net zijn contactpersoon. En heeft hij het al zelf geprobeerd eigenlijk?

Soms vraag ik me af waar ik het voor doe. Elke keer leer je, het gaat niet om eigen eer (ik ben belangrijk in het leven van die ander) of om resultaat(dankzij mijn bijles kan hij nu vlekkeloos Nederlands) . Het is werken in Gods koninkrijk. Wat je doet voor de minste van m’n broers, dat doe je voor Jezus zelf. En als God belangrijk voor je is, dan wil je dit graag voor Hem doen. Vreemdelingen gastvrij onthalen bijvoorbeeld. Met dit voor ogen ga ik weer door, zelfs als het veel van me vraagt.

Graag leer ik van het ‘Emmausprincipe’. Meelopen met de ander, praten over wat ons bezighoudt en samen delen. Dan ben je samen onderweg en komt de bemoediging uit onverwachte hoek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *