Wie ben ik?

Een jongensclub opzetten bij een azc, dat lijkt me wel wat! Ik was nog meester, maar had ook tijd om er iets bij te gaan doen. Het blijkt zo leuk te zijn, dat ik er nu mijn werk van heb gemaakt. Een mooie doelgroep, waar ik veel voor kan doen!

Mijn eerste ‘confrontatie’ met het plattelandsleven in Afrika was tijdens een werkvakantie in Guinee-Bissau in 2007. Daar zag ik zendingswerk van dichtbij, ook had ik er contact met lokale kinderen. Samen schilderen, spelletjes spelen, helpen in een klein hospitaaltje. Vanaf dat moment werd mijn wereld een stukje groter.

gavekampNa mijn opleiding (pabo) ging ik een jaar naar Zambia. Daar gaf ik les aan de twee kinderen van een zendingsechtpaar. Ik woonde midden in het bos, ver van de grote stad. ’s Nachts hoorde ik getrommel uit de dorpjes en op zaterdagmiddag mocht ik helpen met de kinderclub. Verhalen uit de bijbe; vertellen, christelijke liederen aanleren en zingen, soms met 200 kinderen tegelijk. Bijzonder om te doen!

In dat jaar ben ik behoorlijk gevormd, sinds die tijd laat zending mij niet meer los. Een van de zendelingen in Zambia zei tegen me dat ik in Nederland al moet beginnen met wat ik in het buitenland zou kunnen gaan doen.

“Jaap, als je ooit naar het buitenland gaat, ga dan in Nederland ergens goed in worden. Dan kun je dat weer gebruiken in het buitenland.”

Jaap in gesprekStichting Gave kende ik inmiddels van een jongerenkamp, waar ik als deelnemer mee ben geweest. Dit zijn ontzettend mooie kampen, met asielzoekers en Nederlandse christelijke jongeren. Ik besloot dan ook als leiding mee te gaan met een kamp voor 13 – 16 jaar.

Daarna bleef ik contact houden met vrienden uit andere culturen. Een van de concrete projecten die ik heb kunnen doen, is het opstarten van een jongensclub bij een asielzoekerscentrum. Zij zijn zo blij met de aandacht en de afleiding, die dankbaarheid is onbetaalbaar!

Toen ik, door de bezuinigingen, een dag minder op school ging werken, ben ik bij stichting Gave terecht gekomen. Hier kan ik meer betekenen voor de vluchteling. Nu geef  ik presentaties en trainingen, ook coördineer ik allerlei activiteiten, bezoek vluchtelingen en help hen waar mogelijk. Mijn doel is om de vluchteling praktisch te helpen,  maar ook om te getuigen van Jezus Christus, waar mogelijk.

Op dit moment ben ik volledig afhankelijk van giften, voor 28 uur per week. Er is genoeg te doen. Als christenen laten we ons soms leiden door de angst uit de media, veel vluchtelingen willen contact met Nederlanders. Daarnaast zijn er veel vluchtelingjongeren in Nederland. Ik heb een missie!

Mijn mening is niet dat elke vluchteling in Nederland moet blijven, maar wel dat hun verblijf hier humaan moet zijn. Laten we een naaste voor hen zijn, een goede buur.

Wilt u mij hier mee helpen, zodat we samen meer voor vluchtelingen gaan betekenen? Dat kan! Steun me bijv. met een maandelijkse gift of nodig me uit voor een presentatie in uw gemeente.

Samen staan we sterker!

Jaap

Eén gedachte over “Wie ben ik?

  • 3 januari 2017 om 21:43
    Permalink

    Beste Jaap,
    Ik las over jou en je werk in Terdege. Het spreekt mij en mijn vrouw erg aan. Ook jouw opvatting over de vluchteling en zijn/haar plaats in Nederland delen wij. Daarom willen we jouw werk regelmatig steunen, bijv. met een maandelijkse gift. We zullen dat via de Stichting Gave (dioe we ook steunen) regelen.
    Met hartelijke groet en God en Zijn genade bevolen.

    Beantwoorden

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *