Onmacht en trauma

pistoolJe zit vol met woede, wat heb jij gezien?
Je bent een kleine jongen, nog geen jaar of tien.
In de grote wereld, die jou niet begrijpt
lees ik haat in je ogen, achter vrolijkheid.

Zeg het me kleine vriend, vertel het me gerust.
Ik blijf even bij je staan, draag de steen op je rug
met je mee, zo lopen we samen door het leven heen,
een stukje verder.

Hij zegt me: “ik ben nog maar een jaar of 8,
kom uit Colombia en dat zit in mijn gedachte, elke dag – ik kom er niet vanaf!-.
Ik heb pistool gezien, geweld gezien,
ik ben boos, wat moet ik doen, weet jij ‘t misschien?

De wanhoop in zijn stem doordrong in mij

Hier in Nederland ben ik een jaar of wat,
mijn vader is hier bijna opgepakt.
De politie in ons huis, gingen naar hem zoeken,
maar hij woont niet bij ons, zit alleen met mijn moeder.

Ik heb pistool gezien, geweld gezien,
ik ben boos, wat moet ik doen, weet jij ‘t misschien?”

In de grote boze wereld, die jou niet begrijpt
lees ik haat in je ogen, en de eenzaamheid.

De onmacht die hij voelt, geeft me diepe pijn.
Ik wil graag even met hem samen zijn,
hier op zijn vlucht, ‘k heb hem gezien.
Ik bid tot God, wat moet ik doen

Weet jij ’t misschien?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *