Levensles uit Libanon

Ik zie haar nog voor me staan. Een gedreven jonge vrouw, gepassioneerd vertellend over de vele vluchtelingen in haar land. Libanon. Ze heeft een groot hart voor de Syrische vluchteling, dat wordt me snel duidelijk. Dat dit heel bijzonder was, daar kwam ik later in het gesprek pas achter.

libanon

Libanon. Een land met 1/3 oppervlakte van Nederland, maar met net zoveel vluchtelingen als in heel West-Europa. In Libanon zijn er kleine kerkjes. Het land heeft altijd ruimte gehad voor het christendom, wat bijzonder is in het Midden-Oosten. De kerk was helemaal niet gericht op vluchtelingen, totdat er opeens vluchtelingen naar de kerk kwamen. De oorlog in Syrië werd heviger, de mensen vluchten naar het buurland. Maar waar kun je dan heen? Zoals veel moslims hebben gedacht: de kerk, daar helpen ze hopelijk wel.

In het gebouw waar we staan te praten, is net een kerkdienst geweest. Goede apparatuur, mooi gebouw. Een groot verschil met het andere kerkje, waar we daarvoor waren. Toch horen ze bij elkaar, want de groepen werden te groot. Daardoor zijn ze opgesplitst. Er zijn kerken waarin 80% van de mensen een moslimachtergrond hebben. Veel zijn nog steeds moslim, maar hebben interesse. In de eerste dienst zagen we veel vrouwen met hoofddoek. De mannen moeten vechten, zijn verder gevlucht of willen geen gezichtsverlies als moslim in een christelijke omgeving. De kerk is veranderd. Van ‘zo doen we het altijd’ naar zendingsplek.

De vrouw deelt verder over haar missie en werk. ‘Ik hou van deze mensen! Maar weet je wat Syriërs vroeger deden in Libanon? Ze misbruikten ons, hebben Libanezen verkracht en vernederd. Dat is ook in mijn familie gebeurt, bij mijn neven en nichten. Maar, ik hou van de Syriërs.’ Haar gezicht straalt als ze dit zegt.

kerk in libanonDe kerk ging door een zwaar proces. Alsof net na de Tweede Wereldoorlog de Duitsers bij ons kwamen onderduiken. Daar is veel voor nodig, wil je dat kunnen vergeven.

Ik vraag me altijd af: “Wat heb je nu echt?”, gaat ze verder. “Wat zijn de dingen die je overhoudt in je leven, als je alles in jouw land kwijtraakt?” Ze oogt moe, maar is krachtig en sterk. Ze denkt veel, en doet ook veel. Met recht een wijze vrouw.

Aan het einde van het gesprek vraagt ze nog: “Waarvoor kan ik eigenlijk bidden? Hoe gaat het in Nederland met de vluchtelingen?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *