Jap, jij kom fandag?


Als ik het scherm van mijn laptop openklap, komt er gelijk een melding. Ik herken het meteen. Facebook. Het berichtje komt van Abdul, een jongen uit Syrië. “Jap, jij kom fandag?”. De jongensclub is maar een keer per maand. Hij vindt het veel te weinig, ik eigenlijk ook. “wat sport wij doen folgende kirr?”

De jongens genieten als het weer zover is. Als ik op vrijdagavond op het AZC loop, vragen ze allemaal of ze mee mogen. Ze kennen de leeftijdsgrens, dus iedereen is ouder dan 12. Ook als ze niet groter dan 1 meter zijn. Want vervelen is vervelend! Het zou toch geweldig zijn om met die grote jongens mee te mogen..

Als we de jongens meenemen naar de gymzaal, vertellen ze vanalles. Over school, dat Nederlands een lastige taal is. Of dat hun oma bij hun op de kamer is komen wonen. Soms delen ze iets over wat ze hebben meegemaakt of wat ze lastig vinden. Het sporten zorgt ervoor dat ze even uit hun lastige situatie komen op het asielzoekerscentrum. Ze zijn dankbaar dat we luisteren en er even voor hen zijn.

Toch ook wel vreemd. “Waarom doen jullie dit eigenlijk voor ons?”, was een vraag die direct gevolgd werd door en andere “hoeveel geld verdienen jullie hiermee?”. Ze hebben mn autootje al wel gezien en snappen heus wel dat die niet veel gekost heeft. Dan is er een gouden momentje waarbij ik uit kan leggen dat God me zoveel gegeven heeft, dat ik door mag geven.

Aan het einde komt Abdul weer naar me toe. “Jap, dank je wel man! Folgende week jij bent hier?”


Eén reactie op “Jap, jij kom fandag?”

  1. Mooie website man! Goed gedaan hoor, daar wordt mijn abc ook enthousiast over denk ik :)

    Groetjes en veel werkplezier of vakantie!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.