Hoelaat begint het dan?

Ik kreeg enthousiaste appjes binnen op mijn mobiel. “Natuurlijk kom ik Jaap!” Want als iemand jarig is, moet je per se aanwezig zijn. Dat is cultureel bepaald.

Dat ik die dag samen met m’n vriendin de verjaardag hield, is dan gelijk bijzonder. “Zijn jullie echt op dezelfde dag jarig?”

Je verjaardag later vieren doe je natuurlijk niet. Om gelijk over te gaan in de volgende verbazing: “Maar, was je verjaardag echt zolang geleden?” De verschillende culturen ontmoeten elkaar en voor m’n vluchtelingvrienden was het een van de eerste verjaardagen in Nederland.

Een feestje is leuk, maar ik ben gewend aan zelfservice. Met genoeg drinken en verjaardagsvoedsel op tafel zorg je ervoor dat je zelf ook nog tijd hebt om vrienden te spreken.

verjaardag

Een Eritrese vriend was als eerste. Hij vroeg vooraf al hoe laat het nu precies begon. En die vraag heb ik die avond vaak gehoord. “Kom maar wanneer je zelf wilt!”, was geen goede reactie.

Dus dan maar op tijd aanwezig zijn, dan is dat altijd goed. Dat er vrienden nog om 10 uur binnen kunnen komen, is natuurlijk iets vreemds. Dat hoort niet. Zo doe je dat niet met een feest. Totdat het feest toch bij die gekke Nederlander is. Maar in Nederland is de tijd toch belangrijk? Afspraak is afspraak?

Ook mijn Syrische vrienden heb ik uitgelegd hoe de verjaardag zou zijn. “Ow, dus niet echt een feest. Meer praten met elkaar.” Eehm ja, dat klopt. We beginnen niet met z’n allen tegelijkertijd aan de taart. We gaan niet allemaal tegelijk praten over hetzelfde onderwerp. En dansen… ach ja, die snap je denk ik al.

“Maar Jaap”, klinkt weer de vraag, dit keer halverwege de avond. “Hoe laat begint het nu?” Vragende ogen lieten duidelijk merken dat het toch gek is. Twee Eritreeërs gingen op tijd weg. Ze zagen dat er niet genoeg stoelen waren voor de gasten, en dat kan natuurlijk niet. Dus maakten ze plaats. Hoorde ik achteraf pas natuurlijk. Dus bij die Nederlander stáán er ook gasten tijdens een feest?

Eén vriend had het begrepen qua tijd. Hij komt uit Rotterdam. Lang onderweg, om toch nog even op onze verjaardag te kunnen zijn. Ik had hem al anderhalf jaar niet gezien, maar toch moest hij per se op dit feestje zijn. Na een half uur was het al weer tijd om terug te gaan. Maar voor broers doe je alles. En hij was Somalisch op tijd. Ik hou ervan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *