Aan tafel?

Even schrik ik. We hebben bezoek en opeens hoor ik dat Helen niet mee wil eten. Maar daar komen ze toch juist voor?

We kennen ze al even. Deze twee Eritreërs zijn mooie mensen. De jongen, laten we hem Robel noemen, kent Dianne al jarenlang. En daarom ik dus ook. Hij was op onze bruiloft, we mochten erbij zijn met de familiehereniging op Schiphol. Die herinnering vergeet ik niet snel!

De kaarsen zijn aangestoken, zijn vriendin vind dit prachtig. Robel vraagt zich af hoevaak ik petten heb gedragen, is het haar op mijn hoofd weggesleten? Zijn serieuze gezicht laat zien dat hij dit echt vermoed. Mooie gesprekken ontstaan er al snel, ik hou ervan.

Ik loop nog even naar de keuken om te zorgen dat het eten niet aanbrand, tot opeens Helen iets fluistert tegen haar vriend. Robel zegt direct: ‘trouwens, Helen eet niet mee vandaag!’. Even ben ik in verwarring, ze komen toch juist allebei eten? Wat gaat ze dan doen als wij straks aan tafel zitten?

Mijn hoofd gaat snel. Heb ik een fout gemaakt? Eritreërs houden toch juist van Italiaanse eten? Of wat gaat er eigenlijk mis?

Ik besef me snel dat het woensdag is. Een populaire dag om te vasten voor veel Eritreërs die orthodox christen zijn. Net als de vrijdag trouwens. Ik heb Robel nog nooit zien vasten, hij is daar niet zo mee bezig. Maar zou Helen dit wel doen?

Als ik het vraag, zie ik al snel een kleine opluchting. Want een gastheer in verlegenheid brengen kan natuurlijk niet. ‘Maar als je vast, dan mag je veganistisch eten toch?’. Ik check snel alle ingrediënten en kan makkelijk een pannetje saus zonder vlees en andere dierlijke producten klaarmaken.

Meerdere keren wordt er opgeschept, we lachen veel en praten door waar we gebleven waren. Helen vertelt over haar vlucht. ‘Weet je? Ik ben niet met vliegtuig gekomen. We hebben veel meegemaakt. Dat is zwaar. Maar gelukkig gaat het nu goed!’.

Ik hoop dat ze snel weer komen eten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *