De afwas

De maaltijd was echt lekker. Iraans eten, hij had er zijn best op gedaan. De keerzijde van dit alles was de keuken, waar ik mocht helpen met de afwas. De mega pannen, want hij had voor een groep gekookt, waren zwart. De bodem was flink aangebrand.

Eerder die maaltijd ging er al een bord rond, met speciale rijst. Als Nederlander ben ik gewend aan 1 manier van rijst koken en eten. Al snel leerde ik dat er veel meer variaties zijn, zelfs aangebakken rijst. In mijn oren klinkt de term ‘aangebrand’ als iets slechts, ‘gelukkig’ kookte m’n moeder altijd zo goed dat er niks aangebakken was. En toch..Dit bord lag vol met een Perzische delicatesse, krokante rijst van onder uit de pan. Als je het zwarte er afhaalde, was het echt heel lekker!de afwas

Met een schuurspons probeer ik de dikke zwarte laag eraf te halen. Mijn verwoedde pogingen helpen niet. Maar de Iraanse kok heeft duidelijk ervaring, hem lukt het wel.

Een andere Nederlander, met de afwasborstel in zijn hand, zet de vaat schoon en druipend naast zich neer. “Gebruik je geen water?”, vroeg de Iraniër met een lach. Niet alle borden en pannen worden nagespoeld, weinig Nederlanders doen dit. Elke cultuur heeft zijn eigen afwasroutine, ik heb er al veel voorbij zien komen.

“Jullie eten morgen sop”, klinkt het met een brede grijns. Hij weet hoe precies de mensen in het Midden-Oosten zijn.

De afwas is meestal verboden terrein, als ik bij een andere cultuur op bezoek ben. Bezoek mag niet helpen, maar meedoen levert hele andere gesprekken op! Het blijft een beetje aftasten; wanneer eer je de gastvrijheid en wanneer doorbreek je de culturele gewoonte? De eerste keer help ik nooit. Maar naar verloop van tijd probeer ik het toch. En soms lukt het.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *