Angst versus liefde

Angst versus liefde

Het zal niemand ontgaan zijn. De boten die aankomen, de prikkeldraadhekken die in grensgebieden staan. De vele vluchtelingen die hierheen komen. In Nederland zet het de meningen op scherp. Ik wist niet dat er zo’n grote haat kon ontstaan, over het lijden van andere mensen. Wel snap ik de onrust die mensen kunnen hebben, als er andere culturen en geloven op onze weg komen.sporthal

Tijdens de crisisopvang in Veenendaal is er veel gedaan voor de vluchtelingen in de sporthal. Het wassen van hun kleding was binnen een uur uitbesteed. Veenendaal toonde een gastvrije kant en dat is mooi om te zien.

Tegenreacties

Toch zijn er veel christenen die fel kunnen reageren rondom dit onderwerp. Sommige mensen denken dat het een straf van God is, dat er nu zoveel moslimmensen ons land binnen komen. Anderen zijn bang dat ook ons land over een aantal jaar geregeerd wordt door de Islam. En dan te bedenken dat ze ook nog allemaal een mooie smartphone hebben?! Zo arm en zielig zijn ze dan toch niet?

Het is goed om te bedenken dat veel vluchtelingen een goede baan hebben gehad, maar gevlucht zijn om de onveilige situatie. Zoals in Syrië bijvoorbeeld. Dat is echt geen land wat leefde in armoede. Het is wel een land dat in puin ligt, waarbij je je leven niet zeker bent.

Angst of liefde?

Als christenen leven we uit de Bron. We moeten ons niet laten leiden door de angst die in de media verspreid wordt. Het is de liefde die ons drijft. Dat is de brandstof die ons vooruit brengt. Jezus is hierin een bijzonder voorbeeld voor ons, door wat Hij deed uit liefde. God roept ons ook op om Hem lief te hebben boven alles, en onze naaste als onszelf. Er staat niet ‘heb je naaste lief, behalve als het een moslim is’ of ‘heb je naaste lief, behalve als het een terrorist is’. Ja dat gaat ver. Maar daarin kunnen we verschil maken. Een getuige zijn.

Ik zeg niet dat elke vluchteling beter af is in Nederland en dat ze allemaal hier moeten blijven. Dat is een taak voor de overheid. De opdracht voor ons als christen is om te zorgen voor de minste van onze broeders(Mattheus 25) en hen te zien als mens. Zonder een veroordeling willen klaarstaan voor je naaste.

We kunnen veel misverstanden voorkomen, als we gelijkwaardig contact aangaan. Veel vluchtelingen vragen me over het leven in Nederland. Ze willen weten hoe we hier leven. Laten we het praten over hen deels omzetten in het praten met hen.

Wat kan u doen?

  • probeer geen vooroordeel te hebben, maar wees gastvrij naar hen toe
  • Ga eens op bezoek bij bijv. een moslim die bij u in de straat is komen wonen
  • wees bewust van een christelijke grondhouding, als we over dit thema praten
  • vraag niet gelijk naar vluchtverhalen
  • neem iemand een keer mee naar iets typisch Nederlands(bijv. beklim een molen)
  • vluchtelingen kunnen dingen niet begrijpen, die voor ons heel normaal zijn. Help hen gerust als het bijv. even niet lukt bij de kassa van een supermarkt

 

Dit artikel is eerder geschreven voor en gepubliceerd in SGPublicatie, het lokale Veenendaalse SGPblad.

 

rugtasactie – uitdelen op AZC!

rugtasactie – uitdelen op AZC!

 

DSC_2206De kinderen in de klas gingen rechtop zitten. “Ik wil echt heel graag mee!”, klonk het van verschillende kanten. Spannend wie het nu zou worden. Er mogen er namelijk maar drie mee. Toen de kinderen naar huis mochten, kwamen gelijk al een paar ouders in de klas. ‘Wat ben je precies van plan?’.

Op de dag zelf haalde ik vier stuiterende kinderen op. Vier. Want er wilden er wel 18 mee, maar dat pas niet in mijn auto. Misschien toch eens een busje aanschaffen. De vragen kwamen gelijk al. ‘kunnen ze Nederlands? Wonen er veel mensen? Kent u ze allemaal? Gaan we alle kinderen iets geven?’.

Een tijdje terug hebben we op school tasjes gevuld, met speelgoed en ander kindermateriaal. Net als vorig jaar trouwens. Als je in het AZC woont, dan is het niet zo leuk om vakantie te hebben. Wat moet je doen? Of wat kan je eigenlijk doen? Door verveling ga je jouw eigen land nog extra missen.

Enthousiast stappen we de auto uit. De tasjes laden we in twee grote draadcontainers, waar normaal op het AZC linnengoed in vervoerd wordt. Samen met een bevlogen COA-medewerker gaan we op pad. Zij heeft een lijst met kamernummers en leeftijden, wij hebben de tasjes en knuffels.

Een deur draait open. Een slaperig hoofd komt om de hoek, het is al 8 uur ’s avonds. Een grote glimlach verschijnt als het idee duidelijk wordt. Er wordt een kind geroepen en die mag het tasje aanpakken. Dolgelukkig wordt het gelijk opengemaakt.

De kinderen uit mijn klas zijn onder de indruk. De vinden de kamers klein. En het is lastig dat ze nog niet allemaal Nederlands kunnen. Sommigen zijn echt nog maar een paar dagen in Nederland. Ze vinden het wel heel mooi om te doen.

Wat het leukste was? ‘Dat de kinderen echt heel erg blij werden!’

 

Kerst – er is genoeg!

Kerst – er is genoeg!

 

vlaardingerbroekMijn telefoon ging. Een van de vrijwilligers belde. ‘Komt er nog een auto die kant op?’. Diegene die alle chauffeurs regelde stond al naast me en niet meer bij het AZC. Komen er nu echt nog meer mensen naar ons toe? Dan gaan we nu weer rijden!

Voorgaande jaren waren we wel groepen van 100 man gewend. Maar nu bleef het maar stromen. Elke keer is het weer spannend om kerst te vieren, ook praktisch gezien. Want hoeveel mensen er komen, weet je pas op het moment dat ze er zijn. Hoeveel eten heb je dan nodig? En heb je genoeg plek om te zitten?

 

Dit jaar waren er zelfs kerstpakketten geregeld, maar hoeveel heb je er nodig en hoe verdeel je die? En toch komt dit ook elk jaar weer goed. We maken er ons al geen zorgen meer over, we regelen, organiseren en bidden dat het goed zal komen.

Met zo’n 160 vluchtelingen, van oud tot jong, kijken we naar een voorstelling van Matthijs Vlaardingerbroek. Hij kan het verhaal visueel maken, zodat veel mensen begrijpen wat de boodschap is. Vooral voor kinderen was het leuk en daarom genoten de ouderen ook heel erg. Het was helder: “God geeft Zijn Zoon, uit liefde voor de wereld. God wil dicht bij ons zijn, Hij wil Zaligmaker zijn”.

Na met elkaar gegeten te hebben, in een extra zaal nog even extra tafels gedekt, was de middag voorbij. Mooi om dit te mogen vieren met elkaar. Mooi om tijd te hebben om koffie te drinken en aandacht te hebben voor de vluchtelingen. Er waren zelfs een paar jongens die net  verhuisd waren. Speciaal om hier bij te kunnen zijn.

De tafel met anderstalige lectuur was aan het einde erg leeg. Ik hoop en bid dat Jezus ook hun hoop mag worden. Licht in het donker. Om zo echt een zalig kerstfeest te hebben!

 

uitnodiging

Vertel dit de Nederlanders

Vertel dit de Nederlanders

‘Wil jij iets voor mij doen?’, zo sprak een jongen mij aan. ‘Wil je dit alstublieft vertellen aan andere mensen?’ Hij stuurde me deze foto en vertelde me wat hij vond.12272853_1651247871823357_1786268737_n

‘En ik heb vandaag bloemen uitgedeeld met school!’, zei hij direct. Als tegenreactie. Maarjah, positief nieuws haalt de krant niet vaak. Gewone verhalen ook niet. Wil jij dit delen op jouw facebook?

Op de foto’s staat ‘Vrede zij met jullie’, een groet die moslims standaard gebruiken. Erg mooi om elkaar de vrede te wensen, al heeft het soms dezelfde waarde als bij ons ‘hallo! Hoe gaat het?’. Maar mijn Arabische vriend meent dit. Hij wil dat je dit weet. Hij wenst je vrede. Hij wenst vrede voor de wereld.

In zijn land is chaos. Dat zal je vast gezien hebben, als je Syrië in het nieuws voorbij komt. Dit is de reden van hun vlucht. Die mensen die chaos en onrust veroorzaken. De mensen die moorden en angst zaaien. Met angst krijg je macht, en dat lijkt aardig goed te lukken.

‘Vind je het goed wat in Parijs gebeurde?’, vraag ik hem direct.

Nee, natuurlijk niet’, was zijn antwoord. Maar begrijp je waarom ze dit doen? ‘ja, dat wel’. Frankrijk valt IS aan, hij weet van dichtbij hoe de oorlog eruit ziet. Hij is moslim, maar fel tegen wat de IS denkt en doet. ‘Jaap, denk je echt dat dit moslims zijn? Echt niet!’. Deze mensen volgen niet na wat Mohammed zegt, vinden veel Islamitische gelovigen.

De laatste tijd denk ik regelmatig na over vluchtelingen. Hoe moeten we reageren als christen? Vanuit christelijk nederland krijg ik vaak dezelfde geluiden te horen. Onrust. Toch wel bang zijn. Als je gelooft in God, dan laat je je leiden door Zijn liefde. Dat is de brandstof die je vooruit brengt. Niet de angst, die in het duister regeert. Tegelijkertijd snap ik de onrust wel, maar laten we bij het voorbeeld van Jezus zelf blijven.

Ik spreek veel moslimjongeren. Ze zijn ook fel tegen wat er gebeurd is.‘Jaap, ik wil echt de anderen vertellen dat dit geen echte moslims zijn. Zeg jij dat?’. Nou, bij deze.

 

Stichting Gave heeft een manifest geschreven. Hoe we als christen kunnen reageren op vluchtelingen. Veel organisaties hebben dit ondertekend en dragen dit met ons uit. Lees hier meer over www.gave.nl

 

o

De herinnering aan kamp

De herinnering aan kamp
arabische bijbel
Samen lees je uit de bijbel, ieder in je eigen taal. Dit is Arabisch, Lukas 1.

‘Ik zie altijd foto’s van je met jongeren en mooie teksten. Dan denk ik aan kamp, Jaap!’

Een van de Arabisch sprekende tieners stuurt me een berichtje via facebook. Het verbaasd me, want het is al een tijdje geleden dat ik haar gezien heb. Het kamp was jaren terug, maar ik heb nog wel af en toe contact met haar. Het grote voordeel van social media. In welk land je zit(teruggestuurd of niet), whatsapp is al snel mogelijk.

‘Ik kan me nog herinneren dat ik je op bed heb gelegd, met het zingen van een liedje’, antwoord ik haar. Met een glimlach zie ik het nog zo voor me. Wat zou ze eigenlijk herinneren van kamp? Waar denkt ze dan precies aan?

‘hahaha jaaaa dat was echt leuk!’, schrijft ze enthousiast, ‘Ik mis het! Bijbelverhalen met elkaar delen, je eigen verhaal vertellen, je was als 1 familie..’.

Mooi om dit terug te horen naar zoveel jaar. Een beetje pestend zeg ik nog dat we daar ook leerde WC’s schoon te maken. Kon ze zich weinig van herinneren. Voor jongens is dat vaak heftiger, die zijn het helemaal niet gewend. Onder luid gemopper, maar ook met heel veel lol onderling, wordt corvee uitgevoerd. Alhoewel afgelopen kamp er jongeren zo dankbaar waren, dat ze heel vaak wilde helpen. Iets terug doen. Toegegeven, dat waren wel meisjes.

Ik kan me die tiener van jaren terug nog goed herinneren. Typisch een deelnemer die mij ook heel veel kon leren. Heeft ze niet echt doorgehad denk ik, maar haar levenshouding en wijsheid was bijzonder. Ze zat in hetzelfde bijbelstudiegroepje en dat was inspirerend. Regelmatig vroegen we haar om inbreng. En daar dacht ik later weer wat langer over na..

Fietsers op de snelweg

Fietsers op de snelweg

fietsers op snelweg nu.nlHet stond pas in het nieuws, een paar fietsers langs de snelweg. Ze wilde voor zo’n 200 kilometer langs de voorbijrazende auto’s fietsen. Waarschijnlijk hebben ze zich verbaasd over het mooie fietspad wat ernaast lag; iets wat wij een vluchtstrook noemen. Die naam kennen ze vast nog niet of zouden ze het anders opvatten? Een strook, speciaal voor hen?

Als je in een grote stad in bijv. Afrika of in het Midden – Oosten geweest bent, dan weet je het waarschijnlijk wel. Zoveel regels als wij hebben in het verkeer, heb je nergens anders. Fietsen langs een drukke weg is heel normaal. Daar dan.

Een Syrische vriend was woedend. Hij had een boete gekregen. ‘Die man discrimineert mij echt denk ik!’, was zijn reactie. Ik heb hem uitgelegd dat die politieman niets verkeerds deed, hij stond in zijn recht. Je mag ook niet fietsen op het perron. Bijna wanhopig was de reactie ‘Ja maar Jaap, niemand heeft mij uitgelegd dat dit niet mag!’. En daar zit voor mij een knelpunt.

We kunnen echt niet alles oplossen, maar wel heel veel voorkomen. Ga het contact met een vluchteling aan. Leg maar uit hoe wij hier leven in Nederland.

Mijn ervaring is dat ze dat graag willen weten. Maar ze hebben het ook nodig, om onze samenleving te gaan snappen.

Het Emmaüsprincipe; even samen op lopen. Zonder grote verschillen op te merken. Uitleggen wat er gebeurd in de omgeving; wat je bezig houdt. Misschien laat je achteraf ook wel zo’n enorme indruk achter.

 

 

Het kruisdragen

Het kruisdragen

Ik krijg nog wel eens reactie op mijn kruisketting. Grappig, asielzoekers vinden het vaak normaler dan mijn christelijke omgeving. Maar waarom draag ik dat eigenlijk?

kruisje

Reizen

In het verre buitenland heb ik jaren geleden een zendeling bezocht. Hij zit er nog steeds, namens het kerkverband waar ik bij hoor. In het land waar hij is, is het normaal om te offeren voor de Hindugoden. Elk huis heeft zijn eigen tempel, zo ook die van hen. De huisbaas had de opdracht gegeven om door te gaan met de fruitoffertjes, zoals lokale regels voorschreven. Hoe reageer je daar als christen op? Hij koos ervoor om een ander uiterlijk symbool te gebruiken; vandaar dat er een kruis aan de muur kwam te hangen. Om te laten zien wat voor hen belangrijk is en om gesprekken op gang te helpen.

Azc

In het asielzoekerscentrum kan ik niet met iedereen praten. Wel wil ik laten blijken dat ik christen ben. Hierdoor heb ik bijvoorbeeld al sneller contact gehad met een christen die het moeilijk had op het azc. Een kruisje om je nek helpt daarbij. Zou je je anders voorstellen met: ‘Hallo, ik ben Jaap en ik ben christen?’. Dat lijkt me erg vermoeiend.

Half jaar

Veel moslims vinden het ook heel normaal dat je laat zien dat je christen bent. Een moslimjongere zei tegen me: ‘Als je na een half jaar pas zegt dat je christen bent, ben je geen echte’. En ja, ik vind ook dat je ervoor uit mag durven komen.

In Nederland leren we zulke dingen te scheiden, helaas. Geloof en werk apart. De overheid is religieusneutraal in heel veel opzichten. De beheerder van het azc (COA) moet ook religieusneutraal zijn. Veel christenen vinden het moeilijk om hierover te praten met andersgelovigen. Sommige christenen vinden het zelfs overdreven om een kruisje te dragen. Maar ik wil laten zien wat voor mij belangrijk is.

Sneeuw

Ik weet het nog goed. We reden met een volle auto naar een gymzaal toe. Over de weg hingen grote takken, vol met sneeuw. Een van de jongens zucht: ‘Wauw, wat is God goed’. Ik geef hem gelijk en we praten nog even door over God de Schepper. Als moslim gelooft hij dat ook. De ketting is allang niet belangrijk meer. Het gesprek is al op gang. Totdat hij me vraagt: ‘Jij bent volgeling van Isa (Jezus) hé? Bid je dan ook tot Hem? En wat zeg je dan?’.

Een smartphone?!

Een smartphone?!

‘Dan vluchten ze, maar hebben ze een mooiere telefoon dan ik!’. Veel Nederlanders kunnen er niet bij. Er zijn zelfs foto’s waarbij ze een selfiestick bij zich hebben. Waarom neemt een vluchteling juist dat mee? Dat is toch idioot?

Om dat te begrijpen, zullen we ons iets meer in hen moeten verdiepen. De vluchtelingen die in de afgelopen tijd naar Europa komen, hebben weinig bij zich. Maar in ieder geval wel een smartphone.

We houden contactrtx1r834

Om met familie te kunnen praten, is een goede telefoon nodig. Eentje waarmee je makkelijk gebruik kunt maken van wifi. Zo kunnen ze bellen met Skype, Viber of WhatsApp. In veel vluchtelingkampen en/of cafeetjes onderweg is gratis wifi beschikbaar. Het is verschrikkelijk duur om naar een ander land te bellen!

Foto’s van je eigen land

Als je huis in brand staat, wat neem je sowieso mee? Jaren terug was het standaard antwoord ‘m’n fotoalbums’. Tegenwoordig is dat je smartphone. Ik heb heel vaak samen met een vluchteling foto’s bekeken vanaf de telefoon. Ook worden er nieuwe foto’s uitgewisseld met vrienden en familie.

Navigatie

Als ik op vakantie ga, dan stippel ik de reis uit. Maar wat als je moet vluchten? Dan weet je niet waar je heen gaat. Je wilt weg. En wel zo snel mogelijk! Zeker vluchtelingen die naar Nederland komen. Ons land is vaak te klein om bekend te zijn. Al weten sommigen wel hoe ons voetbalelftal speelt.  Ze gaan vaak van buurland naar buurland, om er daar achter te komen dat er al heel veel vluchtelingen zijn. De reis naar Europa is lastig, maar een goede navigatie op je telefoon helpt daarbij.

Problemen

Onderweg kom je veel problemen tegen. Wat als er een enorme prikkeldraadmuur is waar je langs moet? Dan is het handig als andere vluchtelingen je vertellen waar er een doorgang is. Hoe ze dat doorgeven? Je raadt het vast al.

De familie zit in doodsangsten. Natuurlijk kennen ze de verhalen van de boten. Van de routes bij Macedonië. Van het verdrinken, opsluiten en verhongeren. Bij een veilige aankomst wordt er daarom snel een foto gemaakt. We zijn voorlopig veilig!

 

selfi

Asielzoeker moet terug. Hoe?

Asielzoeker moet terug. Hoe?

De Nationale Ombudsman heeft een mooie infographic gemaakt over de uitzetting van vluchtelingen. Iets wat nu zeker in het nieuws is, door de twee Angolese tieners. Ze mogen toch blijven, zonder hun vader. Want hij is misschien wel fout geweest in de oorlog daar, al is dat niet bewezen.

Ze zijn wel opgepakt. Met tien politiemensen, meerdere auto’s en veel kabaal van hun bed gelicht. Volgens het 18 jarige meisje een trauma voor haar 13 jarige broertje. Ze mag blijven en is hoorbaar opgelucht. Maar haar vader moet terug.

Deze mensen zijn net niet uitgezet als familie. Maar wat gebeurt we nu wel met je als je uitgezet wordt?

(klik op de infographic om te vergroten)

Infographic nationale ombudsman over asielzoekers

Gavekamp: even meelopen

Gavekamp: even meelopen

drie gave‘Jaap, wil je even meelopen?’, klonkt het met enige regelmaat. Een van de leiding die een heftig verhaal gehoord had. Een tiener die wilde onderhandelen over de slaaptijden. Een moslim die wilde weten hoe iets in de bijbel stond. Een jongen die de opdracht had gekregen om iets leuks te doen voor iemand, maar niet wist welk meisje bij die naam hoort.

Dat de week niet alleen maar makkelijk is, kom je ook snel genoeg achter. Er zijn veel dingen die energie geven, maar ook verhalen die je raken. Verhalen die me echt veel pijn doen.

Iemand vertelde me dat ze zich volledig ongewenst voelde. Dat haar ouders dit ook aan haar hadden verteld toen ze nog op de basisschool zat. Haar moeder heeft zich laten vallen toen ze zwanger was, om een miskraam proberen te veroorzaken.

11825746_1008930592480197_6355399112479027283_nEen van de jongens laat weinig van zichzelf zien. Contact krijgen is moeilijk, de taal helpt er ook niet bij. Dan kom je erachter dat hij op kamp moet. Zijn familie dwong hem.

Dat geldt ook voor een andere tiener, die al 3 keer achter elkaar op kamp ging. Zo kon het gezin zelf op vakantie gaan.

Daarnaast blijven vluchtverhalen ook heftig. Hoe ze opgesloten hebben gezeten bij mensenhandelaren, of hoelang ze al zonder familie zijn. Niet alles kan verteld worden, veel jongeren zijn al vroeg traumatisch belast.donya

Als je voor het eerst zulke verhalen hoort, weet je soms niet wat je overkomt. Dit geldt voor Nederlandse tieners die mee gaan, maar ook voor nieuwe leiding. Trouwens, ik wen er ook niet aan. Absoluut niet.

Ik heb het mezelf wel eens kwalijk genomen. Dat ik een stabiele opvoeding heb gehad, dat ik amper wat heb meegemaakt in m’n leven. Het voelt zo oneerlijk als je hun verhalen hoort. Waarom is dat niet gelijkwaardig verdeeld? Ik zie het voor mezelf steeds meer als enorme zegen. Hierdoor kan ik geven. Ik kan luisteren. Ik heb ruimte in mijn hoofd voor het verhaal van iemand anders. Veel jongeren zijn zo belast, dat ze dit niet kunnen naar anderen. Maar wel heel hard nodig hebben voor zichzelf.

11855783_917316565001207_1252679136639076935_n

Na een week komt het loslaten. Je probeert soms nog wat contact te houden, of iemand in de omgeving te zoeken die contact gaat leggen. En ik blijf voorlopig voor hen bidden, want God bewaart het overzicht.

foto 1: samen met twee andere leiders

foto 2 en 3: netjes voor het speciaal diner

foto 4: met m’n zus. Tjah, wie is er gekker?

Gavekamp

Gavekamp

De reacties aan het einde zijn vaak tekenend. Ze laten niet altijd zien hoe ze zich voelen, zeker niet aan het begin. blog1Toch kijken de jongeren er vaak al erg lang naar uit.

‘echt onvergeetbaar’, schreef een Afghaan aan het einde op. ‘Al weet ik niet of het een echt woord is’, zei hij erbij.

‘Wie is die jongen op de foto?’, vroeg een vriendin van een van de deelnemers op Facebook. Op de laatste avond stonden we er op z’n mooist bij, voor het speciaal diner. Naast mij stond een van de deelnemers, die perse met mij op de foto wilde. Het antwoord dat erbij geschreven was: ‘onze vader’.

Voor sommigen was ik een oudere broer, voor sommigen vaderlijk en voor m’n zus nog steeds haar kleine broertje. Al vroeg ze wel om mijn toestemming of ze naar bed mocht..

De week is leerzaam. Voor de tieners, maar ook voor mij. Het evangelie is gedeeld, aan een grote groep. Van refo tot evangelisch, van koptisch orthodox tot moslim. Zoals een Somalische broertje zei, tegen een jongen die een wesp gevangen had: ‘Hey, geef die wesp ook vergeving’. We hadden het er net over gehad hoe moeilijk -en belangrijk- vergeven is.

Wel bijzonder om met zoveel verschillende christenen een team te vormen. Iedereen draagt iets bij en er was een mooie eenheid. Het zit dichtbij de eenheid die Jezus in Johannes 17 bedoelde in ‘het Hogepriestelijk gebed’, denk ik.

In boosheid heb ik trouwens flinke scheldwoorden naar m’n hoofd gehad. Om aan het einde te horen ‘maar we houden nog wel van je hoor’. De tieners hebben het gemerkt. De basis van kamp was liefde. De liefde van God die we door mogen geven. Wat soms gigantisch moeilijk was, als er een tiener het bloed onder je nagels vandaan haalt. Want ja, ook de leiding wordt moe. En hoe blijf je dan reageren?

Team, als je dit leest: je hebt geen idee hoe belangrijk je bent in het leven van die tieners. Je hebt zoveel betekend voor hen!

Maar nu eerst even bijslapen.

Vakantie!

Vakantie!

Ik ben er blij mee. Wie ik ook vraag in het AZC, allemaal zijn ze de eerste week nog vrolijk. Zeker omdat het nog Ramadan is. Concentreren op school is erg lastig als je op een warme dag niet mag eten of drinken. Geen huiswerk Jaap!

bored-emoticonAls ik doorvraag wat de meeste jongens gaan doen, krijg ik overal hetzelfde antwoord. Niks. Soms vraag ik aan het einde van de dag wat ze gedaan hebben. Vaak krijg ik dezelfde reactie. Ahdin vroeg mij: ‘Ik ben saai, wat kan ik doe?’.

Voor Nederlanders is het vaak even tot rust komen. Op vakantie gaan en leuke dingen doen. Omdat je vakantiegeld hebt gekregen, kan je wat gaan doen. Veel tieners gaan aan een bijbaantje, wat ik zelf ook jarenlang gedaan heb.

Vluchtelingen zijn er juist niet zo blij mee. Zes weken lang vervelen. Niet de taal beter leren, dat willen ze juist! Op het AZC zijn de tieners snel verveelt. En de problemen hebben geen vakantie, maar veel medewerkers die hun kunnen helpen wel.

‘Wanneer kom je, Jaap?’ vraagt Ahdin weer. Gelukkig heb ik er nu meer tijd voor. En daar ga ik met m’n schaakbord.