Albanië: Het lukt me niet

m17404Met een auto vol rijden we naar een gymzaal in de buurt. Het is weer jongensclub. De auto is altijd een handig hulpmiddel voor een eerste kennismaking. Je kan geen kant op en je hoeft elkaar niet perse lang aan te kijken. Dat werkt bij jongens.

‘Hoe heet jij?’ vraag ik aan een van de jongens. ‘ en waar kom je vandaan?’. In gebrekkig Engels en twee woorden Nederlands maakt hij zich verstaanbaar. Albanië? Dat wekt mijn nieuwsgierigheid. Natuurlijk wil ik precies weten waarom hij gevlucht is, iets wat veel Nederlanders vrij direct vragen. Ik stel geen vraag hierover, bewust niet. Ik ken hem nog maar net.

Bij presentaties komt het ook vaak naar voren. Voor de groep stel ik meestal de vraag ‘toen je mij net zag, vroeg je toch ook niet naar het heftigste wat ik in mijn leven heb meegemaakt?’. Dat doe je niet. Het hoort niet. Punt. Je nieuwsgierigheid hoort het niet te winnen van die menselijkheid. Als vluchtelingen het echt willen delen, doen ze dat wel. Omdat ze je vertrouwen. Dat is dan echt een cadeau, een blijk van waardering voor wat je doet!

Albanië. Hmm. Ik snap het niet zo goed. Waarom zou je daar vandaan vluchten? Ik weet dat vluchtelingroutes er langs gaan, tenminste.. toen ze aankwamen in Nederland nog wel. De jongens doen hun best om Nederland te begrijpen. ‘Jaap, hebben we hier kans om te blijven?’. Eigenlijk weten ze het antwoord al.

Een maand later. Een van de jongens is teruggestuurd. Meerderjarig, dus mag hij opgepakt worden. De minderjarige jongens worden overgeplaatst. Een van hen gaat bij de haven kijken in Rotterdam. Zou er een oversteek naar Engeland mogelijk zijn?

albanie kaart st (Medium)Twee maanden later. Weer een opgepakt. Vast in detentiecentrum Zeist. Bezoeken is nauwelijks mogelijk en hoe zal dit verder gaan? Eigenlijk weet ik het al. En ja, een week later appt hij dat hij in Albanië is. Met zijn familie herenigd, dat wel.

Het is waar. Niet elke vluchteling hoort hier te blijven. De overheid moet humaan beslissen. Wij moeten alleen maar een goede naaste te zijn. Alsof dat makkelijk is. Ik wil dit begrijpen. Verstandelijk kom ik ene heel eind, qua gevoel lukt het me niet. Hun reis gaat verder. Thuis. Hopelijk zijn ze beter af!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *